มารถทำได้ และมีเพียงเขาเท่านั้นที่กล้าทำเช่นนั้นหลังจากนั้นไม่นานมู่เสี่ยวหยูรู้สึกเหมือนหลังของเธอกำลังจะหัก ในที่สุดก็ได้ยินโจวเกวียงเรียกให้หยุด“ฮึ่ม!”“ไอ้หัวหน้าบ้า ฉันหวังว่าคุณจะไร้เรี่ยวแรงไปตลอดชีวิต”ปีศาจตัวเล็ก ๆ ใน มู่เสี่ยวหยู กำลังตะโกน แต่ใบหน้าของเธอไม่แสดงอาการไม่พอใจ มีเพียงรอยยิ้มเท่านั้นโจวเฉียง ตรวจสอบงานของ มู่เสี่ยวหยูเธอทำได้ดีไม่หย่อนยาน“เอาล่ะ กลับไปที่ค่ายแล้วเลือกคนที่ไว้ใจได้ ชายหรือหญิงแล้วแต่คุณ”
“ตอนนี้โควต้าอยู่ที่ 20”“บอกฉันเมื่อคุณได้เลือกแล้ว”โจวเฉียง โยนงานของ มู่เสี่ยวหยู ลงในพื้นที่จัดเก็บ พูดอย่างสบายๆมู่เสี่ยวหยู ตื่นเต้นมาก ดวงตาของเธอขยับเป็นเสี้ยวขณะที่เธอยิ้ม“หัวหน้า ฉันควรจะเป็นกัปตันทีมนี้ใช่ไหม?”โจวเฉียง ไม่สนใจและพูดว่า “ตามที่คุณต้องการ”“ฉันจะถือว่าใช่” มู่เสี่ยวหยู หัวเราะ เมื่อเข้าใจว่า โจวเฉียงเป็นคนแบบไหน เธอรู้ว่าไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นเจ้านาย แค่เป็นตัวของตัวเองดังนั้น เมื่อได้ยินคำพูดของ โจวเฉียง เธอจึงรีบเข้าไปในรถและกลับรถ ขับออกไปโดยไม่พูดอะไรที่ไม่จำเป็นแม้แต่คำเดียว“เอ่อ.”โจวเฉียง เกาจมูกของเขา มู่เสี่ยวหยู นี้เป็นตัวละครที่ค่อนข้าง.ปล่อยให้เธอเป็นไม่ว่าเธอจะยุ่งเหยิงแค่ไหน เขาก็อยู่เคียงข้างเธอเสมอ
เมื่อมองดู มู่เสี่ยวหยู จากไป โจวเฉียง ก็ตบเบา ๆ ที่ เกราะหนามสายฟ้า
“หกแสนคะแนนการผลิต นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำสิ่งต่างๆ ให้
