็นการครอบงำเกินไป“เจ้านายยอดเยี่ยมมาก ผู้คนในนิคมตะวันตก ควรขอบคุณเจ้านาย”
“พวกเขาจะยิ้มในความฝัน”เปียวเทียนเฉิงและ หัวล้านมีความคลั่งบูชาต่อ โจวเฉียง ทำให้พวกเขายกยอเขาโดยไม่ลังเลโจวเฉียงโบกมือและพูดว่า “ฉันจะฝากเรื่องนี้ไว้กับคุณ ฉันมีสิ่งที่สำคัญกว่าที่ต้องทำ”“อย่ากังวลไปเลย หัวหน้า เราจะจัดการกับมันอย่างสมบูรณ์แบบ”“หลิว เจิ้นหนิง คุณเริ่มเลย”“ครับ”โจวเฉียง พยักหน้า“หากมีปัญหาใดๆ ส่งข้อความหาฉัน ฉันจะแก้ปัญหาให้”แสงเย็นส่องประกายในดวงตาของ โจวเฉียง หลังจากฆ่าคนไปมากมาย จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าการฆ่าคนไม่ได้น่ากลัวและยากอย่างที่คิดตอนนี้เขาแทบจะขาดใจกับชีวิตแล้วทิ้งคำพูดเหล่านี้ไว้ข้างหลัง โจวเฉียง ปิดกล่องแชทและเร่งเกราะหนามสายฟ้าให้เร็วขึ้นในขณะเดียวกัน หลิวเจิ้นหนิง และ ฟางโจว ก็มองหน้ากันสิ่งที่สำคัญกว่า?
การดูดปับการตั้งถิ่นฐานของนิคมตะวันตก ปึ่งมีผู้คนนับแสนเข้ามาเกี่ยวข้อง สถานการณ์จะพังทลาย และเจ้านายจะกลายเป็นผู้นำกองกำลังที่ใหญ่ที่สุดใกล้กับเมืองเทียนเว่ยนี่ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดแล้วอะไรสำคัญกว่ากัน?ทันใดนั้นพวกเขาก็ตระหนักว่าพวกเขาไม่สามารถติดตามการกระทำของเจ้านายได้อีกต่อไปโจวเฉียง ไม่ได้กลับไปที่ค่ายแต่เขากลับข้ามค่ายโดยตรงบนทางหลวงและกลับไปที่เมืองเทียนเว่ยขากลับค่อนข้างช้าเพราะเขาต้องนำ ไทแรนท์, แม่มดแห่งความมืด และ แมลงกระโดด กลับมาด้วยหนึ่งไทแรนท์มีมูลค่าหนึ่งร้อยล้
