กรบพันธุกรรมหลายสิบคนรีบออกจากหมู่บ้านในเวลานี้ เขาไม่สามารถปล่อยให้พวกมันกระจัดกระจายไปได้ โจวเฉียงค่อนข้างอาฆาตและต้องการที่จะจัดการพวกเขาทั้งหมดดังนั้น โดยไม่ลังเล โจวเกียงจึงขยับมือและหยิบดอกไม้ไฟออกมาจากช่องเก็บของของเขาเขามีสิ่งเหล่านี้มากมายในพื้นที่จัดเก็บของเขาเขาจุดไฟโดยไม่ลังเล“ปัง!”เสียงทุ้มๆ ดังก้อง ดอกไม้ไฟพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับเสียงที่เสียดแทง แล้วระเบิดกลางอากาศในระหว่างวัน เอฟเฟกต์ของดอกไม้ไฟลดลงอย่างเห็นได้ชัดมีเพียงแสงจ้าของอนุภาคที่ระเบิดเท่านั้นที่มองเห็นได้แต่นั่นก็เพียงพอแล้วเสียงของการระเบิดได้หยุดนักรบพันธุกรรมที่กำลังจะพุ่งออกไป ทุกคนหยุดมองหน้ากัน
ใครเป็นคนจุดดอกไม้ไฟในตอนกลางวันแสกๆ? สายตาของพวกเขากวาดสายตามองไปรอบๆ ทันทีโดยธรรมชาติแล้วแสงที่ไม่เด่นก่อนหน้านี้ที่ขอบหมู่บ้านถูกค้นพบโดยพวกเขา“ผู้นำ มีบางอย่างเกิดขึ้น”นักรบพันธุกรรมคนหนึ่งพูดเสียงดังติงเฉาฮุ่ยขมวดคิ้วและตอบว่า “ตาฉันไม่ได้บอด ฉันเห็น”“เราไปดูกันเถอะ”กลุ่มนั้นเข้ามาใกล้ขอบหมู่บ้านอย่างรวดเร็วในขณะนี้ โจวเฉียง กำลังนั่งอยู่บนเกราะหนามสายฟ้าอย่างร่าเริง ดู ติงเฉาฮุ่ยและทีมของเขาเข้ามาใกล้“เขานี่เอง”โจวเฉียง จำ ติงเฉาฮุ่ยได้ทันทีเมื่อไปถึงฐานของเมืองตะวันตกแล้ว โจวเฉียง ก็รู้โดยธรรมชาติว่า ติงเฉาฮุ่ยคนนี้เป็นใครผู้ชายที่โหดเหี้ยมมากๆคนหนึ่ง
“โจวเฉียง?”ติงเฉาฮุ่ยเรียกอย่างเย็นชาเมื่อเห็น โจ
