ะปล่อยให้พวกมันฆ่าเราอย่างสนุกสนานหรือไม่”“ข้าวกับน้ำนี้เป็นเหยื่อให้พวกเรารวมกันหรือ”น่าเสียดายที่ไทแรนท์ทั้งสี่ไม่สนใจพวกเขาเลยร่างสูงของพวกเขาพร้อมกับเสียงกัมปนาทพุ่งไปที่ด้านนอกของนิคมในภูเขาเหล่านี้ บางครั้งพวกเขาไม่สนใจต้นไม้เตี้ย ๆ และเจาะทะลุโดยตรงบูม บูม บูม.เสียงเท้าของพวกเขากระทืบพื้นดังก้องอยู่ในใจผู้คนในไม่ช้า ร่างของไทแรนท์ก็เล็กลงเรื่อยๆในที่สุดพวกเขาก็หายไปจากสายตาของทุกคน
ด้วยเหตุผลบางอย่าง จู่ๆ ทุกคนก็รู้สึกว่างเปล่าในใจไทแรนท์ดูน่ากลัว แต่เมื่อพวกมันยืนอยู่เช่นนี้ พวกมันทำให้ผู้คนรู้สึกปลอดภัยอย่างหาที่เปรียบมิได้
