แต่หนังและกระดูกเมื่อรู้ว่านี่คือข้าว ตาของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวในขณะนี้พวกเขากลายเป็นเหมือนหมาป่าที่หิวโหยจ้องมองที่กองข้าวที่เหมือนภูเขานี้ถ้าไม่ใช่เพราะไทแรนท์ยักษ์ทั้งสี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังภูเขาข้าวนี้ ทำให้พวกเขาหวาดกลัว พวกเขาคงรีบขึ้นไปแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามโจวเฉียง หยิบข้าวออกมาทั้งหมดห้าร้อยถุง แต่ละถุงหนักหนึ่งร้อย กิโลกรัมรวมเป็นห้าหมื่นกิโลกรัม
สำหรับข้าวในพื้นที่จัดเก็บของ โจวเฉียง นี่เป็นเพียงหยดหนึ่งในมหาสมุทร“เขาหยิบออกมามากจนสร้างความตกใจให้กับผู้คนประการแรก เพื่อให้พวกเขาอิ่มท้องและมีแรงที่จะย้ายถิ่นฐานประการที่สอง เพื่อให้พวกเขามีความหวังและทำให้พวกเขายอมรับเขาในฐานะผู้นำของพวกเขา“หลิวเจิ้นหนิง?”โจวเฉียง เรียกออกมาหลิวเจิ้นหนิง ซึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ พูดเสียงดัง “เจ้านาย ผมอยู่ที่นี่”“แจกข้าวเหล่านี้ให้ทุกคนได้กินอิ่ม”“ครับเจ้านาย!”ใบหน้าของ หลิวเจิ้นหนิง เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขาโบกมือและตะโกนว่า “พี่น้องทั้งหลาย จงตามฉันไปเพื่อแจกจ่ายข้าว”ฐานทั้งหมดเดือดทันทีเป็นครั้งแรกที่รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มึนงงของผู้รอดชีวิต”
