นธุกรรมในทีมต่างปีนขึ้นไปบนรถบรรทุกหนักอย่างร่าเริงมีเพียงผู้รอดชีวิตจากเหยื่อเหล่านั้นเท่านั้นที่ไม่เต็มใจ มันเป็นโอกาสที่หาได้ยาก พวกเขายังไม่ได้เติมเต็มแต่พวกเขาไม่กล้าแสดงความไม่พอใจใด ๆ และปีนขึ้นไปบนรถบรรทุกหนักอย่างเชื่อฟังเปียวเทียนเฉิง ก็เข้าไปในรถบรรทุกหนักเช่นกัน
รถบรรทุกหนักสองคันนำหน้าไปอีกคันหนึ่ง“เฮ้ คุณติดผมหรือเปล่า”โจวเฉียง ดูไม่พอใจผู้หญิงคนนี้ยังไม่ได้ปีนขึ้นไปบนรถบรรทุกหนักในตอนนี้ แต่กำลังนั่งอยู่บนเกราะหนามสายฟ้าอย่างว่างเปล่า ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่เมื่อได้ยิน โจวเฉียง พูดเช่นนี้ เสี่ยวหยู ก็ไม่แสดงสีหน้าใดๆมีเพียงดวงตาของเธอที่ฉายแววลำบากใจแต่เธอยังคงนั่งนิ่งโจวเฉียง ต้องการทิ้งเธอไว้ที่นี่ แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งและตัดสินใจพาเธอกลับไปที่นิคมเมืองเหนือหลังจากนั้นเขาก็ไม่สนใจเธออีกต่อไป“จับแน่นๆ ไปกันเถอะ”โจวเฉียง ขี่ไปที่ด้านหลังของชุดเกราะหนามสายฟ้าและพูดด้วยเสียงทุ้ม“อืม!”เสียงคล้ายยุงของ เสี่ยวหยูตอบ แขนของเธอยังคงโอบรอบเอวของ โจวเฉียงคุณจะเห็นว่าฐานคอของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง
รอยยิ้มที่เหมือนพระจันทร์เสี้ยวส่องประกายในดวงตาของเธอ ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่หลังจากได้รับคำแนะนำจาก โจวเฉียง เกราะหนามสายฟ้าก็ไล่ตามรถบรรทุกหนักอย่างรวดเร็วดวงตาปีศาจดูเหมือนจะลอยอยู่ข้างหลัง โจวเฉียง ดูไร้กังวลนิคมเมืองเหนืออยู่ไม่ไกลจากเมืองเทียนเว่ยเพียงห้าสิบกว
