ายสายซอมบี้ที่นี่อยู่ประปรายและแทบจะไม่สามารถคุกคามพวกมันได้อย่างไรก็ตาม กลุ่มไม่หยุด ยังคงเดินทางออกจากเมืองโจวเฉียงหยุด
เกราะหนามสายฟ้าหยุดลงอย่างง่ายดายจากความเร็วสูงและดวงตาปีศาจก็กระพือปีกของมันและลอยอยู่เหนือศีรษะของโจวเฉียงเสี่ยวหยู ปล่อยมือจาก โจวเฉียง อย่างงุ่มง่าม เธอไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เธอก้มหัวลงและเลื่อนเกราะหนามแหลมสายฟ้าออกเมื่อเธอลงพื้น แรงกระแทกทำให้บาดแผลของเธอรุนแรงขึ้น ทำให้เธอขมวดคิ้วอย่างหนักโจวเฉียง ไม่ได้ลงจากเกราะหนามสายฟ้าเขาอยู่กลางถนนแทนเขาเหยียดมือข้างหนึ่งออกและส่งสัญญาณให้หยุด“หยุด!”“หยุดรถ!”เซียวเทียนเฉิงตะโกนรถบรรทุกหนักสองคันหยุดผู้รอดชีวิตจากเหยื่อด้านบนไม่ลงมา พวกเขาดูตื่นเต้นครั้งนี้เป็นเหยื่อล่อ พวกเขารอดชีวิตจากหายนะและได้ผลผลิตมากมายจนกินอิ่ม
มีเพียงนักรบพันธุกรรมเท่านั้นที่โผล่หัวออกมาและมองไปที่โจวเฉียงเซียวเทียนเฉิงออกจากรถด้วยความกลัวบนใบหน้าของเขาเมื่อเผชิญกับนักรบพันธุกรรมที่แข็งแกร่งเช่นนี้เซียวเทียนเฉิงไม่กล้าคิดใดๆ เพราะด้วยความแข็งแกร่งของโจวเฉียง ทีมงานทั้งหมดของพวกเขาไม่เพียงพอให้โจวเฉียงฆ่าด้วยซ้ำ ตัวคำรามก่อนหน้านี้ เขาฆ่าเขาทันทีต่อหน้าต่อตาแม้แต่สัตว์ประหลาดที่เขาขี่ก็น่ากลัวอย่างมากยิ่งไปกว่านั้น ยังมีดวงตาที่ลึกลับอย่างยิ่ง ซึ่งทำให้พวกเขาทั้งหมดตื่นตระหนกยิ่งเป็นอนาคตก็ยิ่งน่ากลัวและน่าหวาดหวั่น“บอส เกิดอะไรขึ้น?”โ
