เวลาผ่านไปสิบกว่านาที บรรยากาศในห้องประชุมยังคงค่อนข้างเงียบงัน
หลังจากที่เมืองหลวงประกาศข่าวสารออกไป ผ่านไปประมาณสิบนาที ในช่องสนทนาก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
…
นอกจากโม่หลิงที่ยังคงมีท่าทีไม่แยแสอยู่เสมอ
สมาชิกในทีมคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะมองไปยังช่องสนทนาเป็นครั้งคราว
พวกเขาอยากเห็นปฏิกิริยาของผู้รอดชีวิต อยากเห็นว่ามีใครสังเกตเห็นท่าทีของทางการหรือไม่
ลึกๆ แล้ว พวกเขายังคงปรารถนาที่จะได้รับการยอมรับจากทางการ
เพราะนั่นคือ…ทางการ
“หัวหน้าหลิน ผมเห็นในช่องสนทนามีผู้ปลุกพลังไม่น้อยบอกว่าพวกเราขี้ขลาดตาขาว…”
จางเถี่ยมองดูข้อความด้วยสีหน้าไม่พอใจ เบื้องหน้ามีกระป๋องเปล่าที่กินหมดแล้ววางอยู่ไม่น้อย
“เสียงเรียกร้องที่ดังที่สุดคือให้เราเปิดเผยตำแหน่งของฐานที่มั่น”
“พวกเขาอ้างว่าเขตการรบเมืองหลวงพูดแล้ว ผู้รอดชีวิตต้องสามัคคีกัน เรามีหน้าที่ต้องรับและช่วยเหลือพวกเขา…”
“ยังมีคนอีกไม่น้อยที่เริ่มด่าทอพวกเรา กล่าวหาว่าหัวหน้าหลินไร้ซึ่งความรับผิดชอบ”
เกาเทียนหน้าซีดเผือด มองดูกลุ่มอำนาจมากมายในช่องสนทนาที่ฉวยโอกาสเหยียบย่ำฐานที่มั่นหลงอันเพื่อสร้างชื่อให้ตนเอง
“พี่หลิน ผู้ปลุกพลังหลายคนจงใจเอ่ยชื่อพวกเรา บอกว่า
