งเพราะคุณไม่มีอะไรจะกิน”“ฉันสร้างค่ายนี้ขึ้นมา และคุณจะว่าฉันเห็นแก่ตัวหรือว่าฉันไม่เห็นแก่ตัวก็ได้”
“ในแง่ของสาธารณประโยชน์ ฉันต้องการรักษาความสามารถเพื่อมนุษยชาติให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”“ในแง่ของความสนใจส่วนตัว ฉันต้องการใช้ความสามารถของคุณเพื่อสร้างคุณค่าให้กับฉัน”“ในค่าย คุณจะเป็นคนงานชั่วคราว”“ฉันจะจัดงานให้ตามกำลังความสามารถ สิ่งที่คุณต้องทำคือสร้างคุณค่าให้กับฉัน”คำพูดของ โจวเฉียงนั้นตรงไปตรงมามากเขาต้องการชี้แจงทุกอย่างมิฉะนั้น ค่ายจะเต็มไปด้วยการคาดเดาและความสงสัย ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ โจวเฉียงต้องการเห็นตอนนี้เขาพูดอย่างเปิดเผยแล้ว สิ่งต่าง ๆ ต่างออกไปใช่ โจวเฉียงเป็นคนเห็นแก่ตัว เขาต้องการให้พวกเขาเป็นคนงานของเขาผู้คนที่อยู่ด้านล่างในขณะนี้มีความสุขมากจริงๆหลังจากดิ้นรนมาอย่างยาวนานในวันสิ้นโลก การตระหนักรู้ถึงประโยชน์ของพวกมันไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาต้องการหรือ?เกิดอะไรขึ้นกับการเป็นแรงงาน?
คิดถึงชีวิตอันน่าสังเวชในฐาน พวกเขาแย่ยิ่งกว่าหมูและหมาเอาชีวิตไม่รอดด้วยการเปรียบเทียบเช่นนี้ พวกเขาตระหนักดีว่าการได้งานนี้มานั้นยากเพียงใด
“หัวหน้า ผมยินดีทำงานให้คุณ”เสียงต่างๆ ดังขึ้นตามๆ กันในไม่ช้ามันก็กลายเป็นคนคำรามด้วยพลังหลายคนตื่นเต้นในที่สุดพวกเขาก็มีงานทำ ไม่ใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมายอีกต่อไปพวกเขามีความสุข.“งั้นไปกินข้าวกันเถอะ”โจวเฉียงไม่พูดอะไรมาก เพียงแค่โบกมือทุกคนได้ข้
