หน้าจอเสมือนโจวเฉียงจำ เฉินหนิง ได้อย่างรวดเร็ว“อืม คุณซ่อนตัวอยู่ในตำแหน่งนี้ค่อนข้างลึก”
การซ่อนตัวที่นี่เป็นเรื่องยากสำหรับคนนอกที่จะค้นพบพวกเขา ในขณะที่พวกเขาสามารถมองเห็นทุกอย่างได้อย่างชัดเจนผ่านพุ่มไม้โจวเฉียงรู้สึกโล่งใจที่ทิศทางของโดรนส่งของนั้นตรงกันข้ามกับทิศทางของพวกเขา พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นโดรนส่งของที่บินต่ำและลงจอด มิฉะนั้นพวกเขาจะต้องตกใจอย่างแน่นอนเมื่อพบพวกเขาแล้ว โจวเฉียงก็รู้สึกว่านี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
ด้วยความสามารถของกรงเล็บปีศาจ การซุ่มโจมตีและฆ่าพวกเขาสองสามคนคงไม่มีปัญหาคงเป็นไปไม่ได้ที่จะกำจัดพวกเขาทั้งหมดในป่าแห่งนี้ปีศาจกรงเล็บคือวิญญาณที่แท้จริง“ไม่เป็นไร พวกมันก็คือมนุษย์”การฆ่าซอมบี้ โจวเฉียงไม่รู้สึกเป็นภาระทางจิตใจแต่การฆ่ามนุษย์ อย่างน้อยก็ตอนนี้โดยไม่มีความขัดแย้งรุนแรง โจวเฉียงทำไม่ได้จริงๆโจวเฉียงคลายกรงเล็บของเขาอย่างเงียบ ๆท่ามกลางการร่วงหล่น เขากระพือปีกและบินออกไปอย่างรวดเร็ว
“กัปตัน เมื่อกี้นกเหรอ?”“ผู้คนที่จ้องมองหน้าจอเพียงรู้สึกว่ากล้องมืด และพวกเขามองไม่เห็นอะไรเลยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนตกใจ“บ้าเอ๊ย นั่นอะไรน่ะ”“โดรนถูกโจมตีหรือไม่”“มันเร็วเกินไป ฉันมองไม่เห็นเลย”การสนทนากลุ่มเหมือนมดก้นหม้อยามจุดไฟสีหน้าของทุกคนเหมือนเห็นผีพวกเขาได้ยินเสียงโดรนถูกทำลาย ดูเหมือนว่ามีบางอย่างอยู่บนโดรนและทำให้มันแตกเฉินหนิงและคนอื่นๆ
