คอมพิวเตอร์จากโลกหลังหายนะ คุณสมบัติที่พกพามานั้นไฮเทคเกินไปเหมือนตอนนี้ภาพที่ฉายด้วยเทคโนโลยีการฉายแสงเป็นแบบสามมิติกล่าวคือสิ่งที่ โจวเฉียง เห็นนั้นเหมือนกับความเป็นจริงหากละเลยรัศมีเล็กน้อยที่เกิดจากเทคโนโลยีการฉายแสงคุณจะคิดว่าสิ่งที่ฉาย.เป็นเรื่องจริงสาวน้อยที่ค่อยๆ เดินออกมา เธอดูเหมือนคนจริงๆเพียงแรกเห็น โจวเฉียงก็แข็งทื่อเพราะสาวน้อยคนนี้สวยเกินไป น่ารักเกินไป เธอแทบจะรวมเอาสุนทรียะของมนุษย์ทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกันเด็กผู้หญิงในชุดสีขาวน่าจะอายุประมาณเจ็ดขวบเท่านั้นครั้งแรกที่เธอเห็น โจวเฉียง เธอเผยรอยยิ้มที่สนุกสนานราวกับดอกลิลลี่บาน“พ่อ!”
จากนั้นเธอก็เริ่มวิ่ง พุ่งไปหา โจวเฉียงทุกอย่างเหมือนจริงเกินไป โจวเฉียงมองดูสาวน้อยที่กำลังเร่งรีบโดยไม่รู้ตัว อ้าแขนออก อยากจะกอดเธอด้วยกลัวว่าเธอจะบุบสลายแต่โจวเฉียงก็พบว่าเขาไม่ได้กอดอะไรเลยแขนของเขาพาดผ่านร่างของหญิงสาวโจวเฉียง ตกตะลึงจากนั้นเขาก็หัวเราะเขาเกือบลืมไปว่านี่เป็นเพียงภาพสามมิติที่ฉายด้วยเทคโนโลยีการฉายแสงเสมือนจริงดูเหมือนจริง.แต่โดยเนื้อแท้แล้วเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้เป็นเพียงบุคคลเสมือนจริงเขาจะกอดคนเสมือนได้อย่างไร?แต่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ทำท่ากอด โจวเฉียง แล้วเงยหน้าขึ้น“พ่อ.”น้ำเสียงนั้นไพเราะ น่าฟัง และน่าสงสารโจวเฉียงหันศีรษะไปมองซูเหม่ยซูเหม่ยยิ้ม
ซูเหม่ยทำโดยไม่ต้องคิดสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้าเขา เธอคือปัญญาประดิษฐ์ใช่หรื
