…
ก็ต้องดึงดูดความสนใจของทั้งแผ่นดินจีน เพื่อช่วยตามหาอันเซี่ยให้พบ
เสียงถอนหายใจดังขึ้น
แต่…ตอนนี้เขาทำเช่นนั้นไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
หลินอันค่อยๆ เอ่ยปาก:
“จิ่งเทียน ถ้าฐานของเราไม่ถูกประกาศไปทั่วโลก ไม่เป็นที่จับตามอง เราย่อมทำเช่นนั้นได้”
“แต่ตอนนี้ ความเสี่ยงที่เราจะตามหาอันเซี่ยผ่านการส่งข้อความมันใหญ่หลวงเกินไปจริงๆ”
“หากไม่มีคนนับพันส่งข้อความต่อเนื่องกัน มันก็ไม่มีความหมายอะไรมากนัก…”
“พี่หลิน!”
อันจิ่งเทียนมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาไม่คิดว่าหลินอันจะไม่เห็นด้วยกับความคิดของเขา
“พี่ไม่อยากตามหาอันเซี่ยเหรอ!?”
“เธอยังเด็กขนาดนั้น…ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นข้างนอกจะทำยังไง!?”
ในใจของหลินอันเกิดความขมขื่นขึ้นมาวูบหนึ่ง ส่งสัญญาณให้อันจิ่งเทียนนั่งลง:
“ไม่ ฉันอยากตามหาเธอ”
“เรื่องของอันเซี่ย เป็นเรื่องที่ฉันเสียใจที่สุด”
“แต่นายเคยคิดบ้างไหม…”
“ตอนนี้เราถูกประกาศไปทั่วโลกแล้ว เป็นทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย”
“เรื่องดีคือเราได้รับชื่อเสียงอย่างมหาศาล ทุกคนต่างจับจ้องมาที่เรา”
“แต่ข้อเสียก็คือ มีคนอยากให้เราดีเท่าไหร่ ก็มีคนอยากให้เราแย่เท่านั้น”
“ทันทีที่ใช้ผู้เล่นทั้งฐานส่งข้อความ ชื่อต่อท้ายจะต้
