กลับมาที่บ้านเช่า.โจวเฉียงได้กลิ่นของคนที่เพิ่งอาบน้ำซูเหม่ยยังคงสวมชุดเดิมของเธอ แต่เห็นได้ชัดว่าเธออาบน้ำแล้วในขณะนี้ เธอนอนครึ่งตัวอยู่บนเตียง ถือนิตยสารและอ่านมันเมื่อเห็น โจวเฉียง กลับมา เธอจึงลุกขึ้นยืนทันทีถ้าเป็นผู้หญิงที่เหมาะสม ฮอร์โมนของ โจวเฉียง คงพลุ่งพล่านไปแล้วแต่ซูเหม่ยโจวเฉียง ไม่กล้ามีความคิดที่ไม่เหมาะสม“ฉันจะอาบน้ำ แล้วฉันจะหาห้องให้คุณ”ในบ้านเช่ามีเพียงเตียงเดียว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถเบียดคนสองคนเข้าไปได้ซูเหม่ยพยักหน้า ใบหน้าของเธอไม่แสดงอารมณ์ใดๆแต่ดวงตาของเธอดูค่อนข้างยั่วยวนมีโรงแรมมากมายอยู่ใกล้ย่านที่พักอาศัย
ซูเหม่ยมีบัตรปราชาชน ดังนั้นการหาห้องจึงไม่ใช่เรื่องยากพนักงานต้อนรับของโรงแรมมองพวกเขาสองคนอย่างอยากรู้อยากเห็นผู้ชายคนนั้นก็ธรรมดาเขาไม่สามารถรับมือกับออร่าที่เป็นเอกลักษณ์ของผู้หญิงได้และเห็นได้ชัดว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดาสองคนนี้หาห้องได้แล้วเหรอ?ไม่มีทาง ผู้หญิงสวยมีฐานะกับผู้ชายธรรมดา.พวกเขาทั้งหมดรู้สึกเหมือนดอกไม้ที่สวยงามถูกบังคับปักบนขี้วัว“พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปรับคุณ”แน่นอนว่า โจวเฉียง เข้าใจสิ่งที่ตาของพนักงานต้อนรับพูดหลังจากสั่งซูเหม่ยแล้ว โจวเฉียงก็รีบจากไปซูเหม่ยเผยรอยยิ้มเหมือนพระจันทร์เสี้ยวและเดินไปที่ลิฟต์ของโรงแรมด้วยรองเท้าส้นสูงบ้านเช่า.ดูเหมือนว่าจะยังมีกลิ่นอายของซูเหม่ยหลงเหลืออยู่
“บาปกรรมอะไรเนี่ย!”โจวเฉียง ส่ายหัว กลิ่นนี้เป
