รถบรรทุกที่บรรทุกเต็มคันค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป ยางรถบรรทุกหนักแปดล้อค่อนข้างจะผิดรูปไปบ้าง ซึ่งก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าบรรทุกอาหารมามากเพียงใด ธัญพืชที่ลากกลับไปในครั้งนี้ คาดการณ์เบื้องต้นว่าอย่างน้อยจะสามารถรองรับการบริโภคอาหารของทั้งฐานที่มั่นได้ประมาณครึ่งปี ทั้งข้าวสาร น้ำมัน แป้ง และเนื้อกระป๋อง แน่นอนว่ายังมีลูกพีชกระป๋องที่จางเถี่ยแบกมาเองด้วย กระทั่งรถบัสสีเหลืองที่หลินอันนั่งก็ยังถูกบรรจุจนเต็ม
ผู้รอดชีวิตจำนวนไม่น้อยนั่งอยู่บนยอดกระสอบป่านบนรถบรรทุก ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี ในยุคสุดท้าย ธัญพืชคือความปลอดภัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ตอนเตรียมจะเดินทางกลับ เหลียงเส่ากวงก็เรียกหลินอันที่กำลังจะขึ้นรถไว้อย่างกระอักกระอ่วน
“เอ่อ พี่ใหญ่…”
เมื่อมีคนนอกอยู่ด้วย เหลียงเส่ากวงซึ่งไม่มีฟังก์ชันสื่อสารในหน่วยจึงยังคงเรียกหลินอันว่าพี่ใหญ่ ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูอึดอัดใจ
“พวกเรามีคนกลุ่มหนึ่งบอกว่าอยากจะอยู่ที่นี่…”
เขายื่นนิ้วชี้ไปข้างหลังหลินอัน ไปยังกลุ่มผู้เล่มสองสามคนที่มาจากเมือง นับตั้งแต่มาถึงยุ้งฉาง คนกลุ่มนี้ก็รวมตัวกันอยู่ตลอดเวลาเหมือนกำลังปรึกษาอะไรบางอย่าง
หลินอันมองตามท
