การต่อสู้ระหว่างผู้รอดชีวิตและตัวคำรามดึงดูดซอมบี้จำนวนมากละแวกนั้นไม่เพียงแต่แน่นขนัด แต่ถนนด้านนอกก็แน่นขนัดเช่นกันซอมบี้บางตัวเข้ามาใกล้จากที่อื่นด้วยซ้ำ“เอาล่ะ ฉันทำได้แค่แกล้งตายต่อไป” โจว เฉียงไม่กล้าสั่งให้ซอมบี้เคลื่อนที่ไปรอบๆ เพราะมีซอมบี้กลายพันธุ์ไม่กี่ตัวที่นี่ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาผิดปกติแบบใดต่อซอมบี้ที่เขาสร้างขึ้นครึ่งชั่วโมงต่อมารอบข้างกลับเข้าสู่ความเงียบเมื่อสูญเสียแหล่งที่มาของเสียง ซอมบี้ก็ค่อยๆ กลับสู่สภาพพเนจรอย่างไร้จุดหมายตามปกติภายใต้การควบคุมของ โจวเฉียง ซอมบี้กล้ามโตก็ลุกขึ้นและดึงมีดสับออกมาจากพุ่มต้นไม้เขียวขจี“หวือ!”ด้วยการแกว่งมีด หัวของซอมบี้ก็ถูกตัดออก
ซอมบี้ตัวนี้รบกวน โจวเฉียง มาระยะหนึ่งแล้ว และเขาก็รำคาญมันมานานแล้วภายใต้คำสั่งของ โจวเฉียง ซอมบี้ตัวอื่นๆ ก็หยิบมีดสับของพวกมันเช่นกันมีซอมบี้มากมายที่นี่ ทำให้ง่ายต่อการเริ่มฆ่าซอมบี้มากกว่าสิบตัวเคลื่อนตัวเข้าหากัน ทีละตัว จับซอมบี้อย่างไม่ทันตั้งตัวและโค่นพวกมันลงเมื่อได้เห็นพลังของผู้รอดชีวิต ความรู้สึกของ โจวเฉียงวิกฤตยิ่งขึ้นเขารู้ว่าโลกหายนะนี้ไม่เรียบง่าย แต่เขาไม่มีแนวคิดเกี่ยวกับมันในตอนแรกแต่ตอนนี้เขาคิดความแข็งแกร่งของผู้รอดชีวิตและความน่ากลัวของซอมบี้ทำให้ โจวเฉียง ประเมินโลกนี้ใหม่ตอนนี้ สิ่งที่ โจวเฉียง กระตือรือร้นที่จะทำมากที่สุดคือการสร้างแมมมอธและ สวิฟต์มีเพียงพวกเขาเท่า
