เหนือการควบคุมของเขา เมื่อถึงเวลาเขาจะถูกเทเลพอร์ตเขาคงขอลางานเมื่อถึงเวลาไม่ได้ใช่ไหม?การลาออกคือทางออกที่ดีที่สุดหลี่หยิง รู้สึกประหลาดใจ “เฉียงจื่อ ทำไมนายถึงต้องการลาออกในเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดี”โจวเฉียง ยิ้มจาง ๆ มองไปที่ถนนที่จอแจหลังพลบค่ำ ด้วยแสงไฟสว่างไสวและการจราจรที่คับคั่ง แต่สำหรับคนธรรมดาในเมืองนี้ ทั้งหมดนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่เกี่ยวข้องกับเขา“ฉันต้องการใช้ประโยชน์จากช่วงอายุยังน้อยและสร้างความก้าวหน้า”เขาชี้ไปที่ถนนและพูดกับ หลี่หยิง ว่า “ถ้าเรายังคงพอใจกับสกาพที่เป็นอยู่ เราจะสามารถซื้อบ้านและรถได้เมื่อไหร่ เราอาจไม่มีบ้านเป็นของตนเองในเมืองนี้เลยตลอดชีวิตของเรา”
“ฉันไม่อยากยอมแพ้ต่อโชคชะตา”“ฉันไม่อยากรอจนแก่แล้วแอบกลับบ้านเกิด เผชิญโลกสีเหลืองและท้องฟ้า”นี่เป็นข้อแก้ตัวของ โจวเฉียง ในการลาออก แต่มันก็เป็นการต่อสู้กายในใจของเขาในอดีตเช่นกัน ที่ผ่านมาเขารู้สึกหมดหนทางตอนนี้เขามีทางเลือกแล้ว โจวเฉียง ต้องการที่จะต่อสู้โดยธรรมชาติด้วยโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าวันโลกาวินาศจะอันตรายแค่ไหน โจวเฉียงก็จะไม่มีวันกลัวหลี่หยิง เงียบเป็นเวลานานในที่สุด เขาก็กอดไหล่ของ โจวเฉียง ยกแก้วไวน์ขึ้น และพูดว่า “ฉันจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว พี่ชาย ฉันสนับสนุนความคิดของคุณ”ทั้งสองดื่มกันจนถึง สี่ทุ่มก่อนจะจากไปด้วยเสียงอันแผ่วเบาโจวเฉียง หยิบโทรศัพท์ออกมาและโอนเงิน 20,000 หยวนให้น้องสาวข
