รอ!เย่ฮวาเผลอคิดว่าตัวเองคงเอาชนะจิ้งหย่าได้ หากไม่ใช่เพราะมีสกิลพลังแห่งเซ่ป๋าอยู่ในมือ แม้แต่การป้องกันของจิ้งหย่า เย่ฮวาก็คงไม่มีปัญญาที่จะทำลายมันนี่คือความแข็งแกร่งระดับบรรพกาล ส่วนเย่ฮวาคงเป็นได้แค่มดตัวเล็กตัวน้อยระดับดวงดาราคนหนึ่งเท่านั้นจิ้งหย่ามองมาที่เย่ฮวาด้วยความงุนงง เธอถามว่า“พี่ชาย เป็นอะไรไปเจ้าคะ?”เสียงนี้ทำให้สติของเขากลับคืนมา เย่ฮวายิ้มตอบ“ตอนนี้ฉันแข็งแกร่งขึ้นมานิดหน่อยแล้ว จึงเห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเธอ ผู้แข็งแกร่งระดับบรรพกาลช่างร้ายกาจจริงๆ”จิ้งหย่ายิ้ม “ในตอนนี้พี่ชายมีพลังมากกว่าระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ขั้นปลายแล้ว เกรงว่าเมื่อพี่ชายได้ก้าวเข้าสู่ระดับบรรพกาล ในโลกใบนี้คงไม่มีใครสามารถต่อกรกับพี่ชายได้อีก”หานหลินยิ้ม “ข้าคิดว่าในตอนนี้คงไม่มีใครเอาชนะเขาได้แล้วล่ะ”จิ้งหย่าครุ่นคิด เธอมองมายังเย่ฮวาด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้ว บัดนี้พี่ชายมีพลังของเซ่ป๋าอยู่ในมือ สามารถเอาชนะเทียนขุยได้ สำหรับพี่ชายระดับบรรพกาลคงไม่ได้ยากเย็นอะไร”เย่ฮวาโบกมือ “อย่ามาล้อฉันเล่นเลย งั้นฉันขอตัวไปดูราชาที่เมืองเลี่ยเยี่ยนก่อนนะ”เมื่อกล่าวจบ เย่ฮวาพลันก้มหน้ามองไปยังชายวัยกลางคนที่นอนราบอยู่บนพื้น บุคคลผู้นี้คือราชาเมืองเลี่ยเยี่ยน ตอนที่เขาเดินทางไปที่แดนนรกกับโม่อี้หลงส่าวและชิงฮว่าซาง เขาได้ยึดใบมีดเวทย์โบราณกลับมา และคิดว่าเมื่อเมืองเลี่ยเยี่ยนได้รับใบมีดเวทย์โบราณคงช่วยเพิ่ม
