่านโห่วเห็นเย่ฮวา เขาจึงกล่าวเสียงขรึมว่า“เจ้าหนู เจ้าไม่ได้ไปไล่ตามเซ่เฟิงกับเด็กน้อยคนนั้นหรอกรึ?”เย่ฮวาพูดอย่างจนปัญญา “ตอนแรกมันก็ควรจะเป็นแบบนั้นแหละ แต่เซ่เฟิงดูดซับพลังอันเดดทั้งหมดในแดนนรกจนมีพลังมหาศาล จิ้งหย่าก็เลยบอกให้ฉันถอยออกมาก่อน ฉันคิดไว้ว่าจะกลับมาจัดการฝั่งนี้ให้เสร็จ แล้วค่อยกลับไปช่วยจิ้งหย่า”ความจริงจังฉายชัดอยู่บนใบหน้าของท่านโห่ว เขามองไปทางฝั่งจิ้งหย่าที่อยู่ไกลออกไป ขณะขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ข้าสัมผัสได้ว่าจิ้งหย่ากำลังต่อสู้อยู่กับเซ่เฟิง แต่ว่า…”“แต่ว่าอะไร?” เมื่อเห็นสีหน้าของท่านโห่วไม่สู้ดี เย่ฮวาจึงรีบถามออกไปท่านโห่วเหลือบมองไปรอบๆ และกล่าวว่า “พลังอันเดดของแดนนรกมีเยอะมาก อันที่จริงพวกข้าก็ได้ปรึกษากันเกี่ยวกับการต่อสู้ในครั้งนี้แล้ว แต่เป็นเพราะหวาดหวั่นต่อพลังงานมหาศาลนี้ จึงไม่ได้ลงมือโจมตีแดนนรกโดยตรง”เย่ฮวาขมวดคิ้ว หมายความว่าที่จิ้งหย่าและคนอื่นๆไม่โจมตีแดนนรกจนถึงตอนนี้ ไม่ใช่เพราะกลัวพลังของจักรพรรดิอันเดด แต่เป็นเพราะพลังที่อยู่ในแดนนรกแห่งนี้สินะ?“แล้วพลังอันเดดที่พูดถึงแข็งแกร่งขนาดไหน?แข็งแกร่งกว่าจิ้งหย่าที่เข้าสู่ระดับบรรพกาลอีกเหรอ?”เย่ฮวาไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีพลังที่สูงกว่าจิ้งหย่าท่านโห่วพยักหน้าและกล่าวว่า “หากเปรียบเทียบกันแล้ว เด็กน้อยผู้นั้นอาจจะแข็งแกร่งกว่าเล็กน้อย แต่พลังชนิดนี้ไม่ใช่พลังของเซ่เฟิง ดังนั้นจึงไม่อาจหาความเสถียร
