เซ่เฟิงยืนขึ้นอย่างเนิบช้า มันกางฝ่ามือออกและจับด้ามดาบของใบมีดเวทย์โบราณ พลังงานสีโลหิตไม่รู้จบพลันพวยพุ่งออกมาจากพื้นดิน และถูกเซ่เฟิงดูดกลืนจนหมดสิ้นท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยเมฆสีดำ โลกทั้งใบกลายเป็นความมืดมิดอย่างฉับพลัน ทั้งยังมีลมกระโชกแรงเกิดขึ้นรอบตัว ร่างกายของเซ่เฟิงปรากฏลวดลายสีแดงเข้ม แรงกดดันของมันเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจิ้งหย่าไม่รอให้เซ่เฟิงเพิ่มความแข็งแกร่ง เธอกราชับดาบตกสวรรค์และพุ่งตัวเข้าหาเซ่เฟิงในทันที ก่อนจะฟาดดาบเข้าใส่หน้าผากของเซ่เฟิง!“ตูม!”ขณะที่ดาบตกสวรรค์กำลังจะฟาดเข้าหาเซ่เฟิง อีกฝ่ายผลักฝ่ามือข้างหนึ่งมาด้านหน้า พลังงานสีแดงเข้มจึงพุ่งเข้าหาจิ้งหย่าในเวลาอันรวดเร็วจิ้งหย่าไม่สามารถหลบหลีกได้ ร่างของเธอจึงกระเด็นถอยหลังออกมาหลายก้าวก่อนจะหยุดนิ่งลง“เจ้าจะสู้กับพลังของแดนนรกที่สะสมมาหลายแสนปีได้เยี่ยงไรกัน?” เซ่เฟิงกล่าวอย่างมีความสุข ขณะดูดซับพลังงานแห่งความชั่วร้ายจากพื้นดินอย่างบ้าคลั่งจิ้งหย่าเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ดูเหมือนว่าเธอในตอนนี้จะไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าเซ่เฟิงเท่าไหร่นักเย่ฮวาย้ายมาอยู่ข้างๆ จิ้งหย่า พร้อมกับกล่าวเสียงขรึมว่า “เอายังไงต่อดี?”“พี่ชายออกไปจากที่นี่ก่อน ข้าจะใช้พลังทั้งหมดเพื่อเอาชนะเซ่เฟิง หลังจากการต่อสู้สิ้นสุดลง ท่านค่อยมาช่วยข้าทำลายวงเวทย์วิญญาณห้าแดน” จิ้งหย่ากล่าวด้วยน้าเสียงเย็นชา โดยไม่เปิดโอกาสให้เย่ฮวาได้ต่อรองเย่ฮวาได้ใช
