ญญาณปรากฏเหนือศีรษะของเย่ฮวา ฝ่ามือของเขากลายเป็นกรงเล็บมังกรขนาดยักษ์ขณะพุ่งเข้าหาดาร์คเย่ฮวาเทเลพอร์ตออกจากจุดเดิมเพื่อหนีออกไป ตอนที่เขาหลบหลีกออกไปได้สำเร็จ การโจมตีของมังกรเกล็ดศักดิ์สิทธิ์เก้าวิญญาณก็ปะทะเข้าใส่หลังของดาร์คพอดีพลังงานและฝุ่นควันพวยพุ่งจนทำให้เย่ฮวามองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเขาได้ยินเสียงร้องของดาร์คเขาจึงรับรู้ได้ว่ามังกรเกล็ดศักดิ์สิทธิ์เก้าวิญญาณลงมือสำเร็จแล้ว!“เคล้งๆ!”มู่จื่อหานเหวี่ยงดาบวิญญาณเหมันต์ในมืออย่างต่อเนื่อง เธอกวาดเหล่าอันเดดที่อยู่รอบตัวหานหลินออกไป เย่ฮวารีบถือดาบเหมันต์มาข้างๆ หานหลินจากนั้นจึงประคองร่างของเธอและอุ้มขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงหานหลินพิงอยู่ในอ้อมแขนของเย่ฮวาด้วยสีหน้าเจ็บปวดเธอเงยหน้ามองเย่ฮวาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าเป็นอาจารย์ที่ไร้ความสามารถจริงๆ สร้างปัญหาให้กับเจ้าอยู่เรื่อยเลย…”เมื่อกล่าวจบ หานหลินก็กระอักเลือดออกมาไม่หยุดภาพตรงหน้าทำให้เย่ฮวารู้สึกเจ็บปวดใจ อาจารย์แสนสวยของเขากำลังทุกข์ทรมานแบบนี้ ใครจะไปทนไหว!“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว!” เย่ฮวาใช้แขนข้างหนึ่งโอบหานหลินไว้ จากนั้นจึงหยิบโอสถวิญญาณเซียนหลิงออกมาจากกระเป๋า ป้อนให้เธอทีละเม็ดเมื่อหานหลินรับประทานโอสถวิญญาณเซียนหลิงดวงตาของเธอพลันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เย่ฮวาก็รีบหยุดเธอ “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ท่านซึมซับโอสถก่อน ทางฝั่งจิ้งหย่าคา
