นจึงหยิบม้วนกระดาษกลับเมืองเพื่อเดินทางไปยังเมืองเทพพันธะอย่างไม่รอช้า!เมื่อเขามาถึงคุกใต้ดินในเมืองเทพพันธะ และหลูเจี๋ยเอ๋อร์เห็นเย่ฮวาเดินทางมาถึงที่นี่ เขาจึงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้โยกพร้อมกับมองมาที่เย่ฮวาด้วยสีหน้าอับจนหนทาง“ข้ามีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปี ยังไม่เคยเห็นใครที่เป็นเหมือนกับเจ้ามาก่อน ทุกครั้งที่มาหาข้าก็ไม่เคยมีครั้งใดที่ไม่ขอความช่วยเหลือ หากมีคนแบบเจ้าอยู่ในยุคเดียวกับข้า เกรงว่าคงมีชีวิตอยู่ไม่นาน”เย่ฮวาเม้มริมฝีปาก “ท่านไม่เห็นเหรอ ผมก็มีชีวิตที่ดีอยู่นี่ไง”ขณะที่กล่าวเย่ฮวาจึงหยิบคริสตัลเหมันต์ขั้นสุดมาออกให้หลูเจี๋ยเอ๋อร์ เมื่อหลูเจี๋ยเอ๋อร์รับไปเขาจึงส่ายหัวพร้อมกล่าวว่า “เจ้ากลับไปก่อน ดาบเหมันต์เล่มนี้ไม่ใช่ของธรรมดา อาจจะต้องใช้เวลาพักใหญ่”“ผู้อาวุโส ครึ่งวันเสร็จไหมครับ?” เย่ฮวาถูฝ่ามือพร้อมหัวเราะแห้งๆ“ครึ่งวัน!? เจ้าคิดว่าข้าอยู่ในสถานที่แบบไหนกัน?”หลูเจี๋ยเอ๋อร์จ้องมองมาที่เย่ฮวาด้วยสีหน้าโกรธเคืองไม่กี่วินาทีต่อมาเขาจึงถอนหายใจ “เอาเป็นว่าข้าจะพยายาม ถ้าไม่ใช่เพราะวัตถุดิบที่อยู่ในหม้อรวมวิญญาณข้าคงไม่คิดจะเสวนากับเจ้า”เมื่อกล่าวจบหลูเจี๋ยเอ๋อร์จึงหมุนตัวกลับไปซ่อมอาวุธทันที และแน่นอนว่าเย่ฮวาก็ไม่คิดจะอยู่รบกวนเขาเช่นกันหลังจากเย่ฮวาเดินออกมาจากคุกใต้ดิน เขาจึงหยิบไอเท็มที่จิตวิญญาณต้นไม้เหมันต์ดรอปออกมาจากกระเป๋ามีไอเท็มระดับเทพเซียน 2-3 ชิ้น แต่สิ่ง
