แดนนรกสีแดงชาดเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจิ้งหย่ากำลังรักษาทุกคนท่ามกลางฝูงชน เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นบริเวณหน้าผากของเธออย่างเห็นได้ชัดเย่ฮวายืนดูจิ้งหย่าอย่างเงียบๆ โดยไม่เข้าไปรบกวนหางตาของเขาเหลือบเห็นหานหลินที่นั่งอยู่บนก้อนหินหานหลินนั่งงอขาพิงก้อนหิน แววตาของเธอดูโศกเศร้า ขณะใช้ผ้าเช็ดหน้าค่อยๆ เช็ดดาบในมือเมื่อเห็นเช่นนี้ เย่ฮวาก็นึกขึ้นได้เขาเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ จนมาถึงด้านข้างของหานหลิน เขาคิดว่าหานหลินจะทักทายเขาตามปกติ แต่เมื่อเย่ฮวามายืนตรงหน้าเธอ เธอกลับเอาแต่จ้องมองดาบเหมันต์ในมือ และเช็ดมันอย่างช้าๆเย่ฮวาขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามองดูดาบเหมันต์ก็พบว่าดาบเหมันต์ที่เป็นหนึ่งในสามดาบศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าเทพแทบจะไม่สามารถใช้งานได้แล้ว เป็นเรื่องยากที่จะนำมาใช้ต่อสู้อีกครั้งขณะที่เย่ฮวากำลังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง หานหลินก็ตระหนักขึ้นได้ว่าเย่ฮวายืนอยู่ข้างๆ เธอเงยหน้ามองเขาจากนั้นจึงยิ้มเล็กน้อย “เจ้ากลับมาแล้วรึ”เย่ฮวาพยักหน้า จากนั้นจึงก้มหน้ามองดาบเหมันต์แล้วกล่าวว่า “ดาบเล่มนี้…”“เกรงว่าจะไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไปแล้ว ความแข็งแกร่งของหมิงกู่สูงเกินไป ดาบเล่มนี้ข้าไม่ควรนำมาใช้เลย” ดวงตาของหานหลินเศร้าหมองเมื่อเห็นหานหลินมีสีหน้าเศร้าหมองเช่นนี้ เย่ฮวาจึงไม่สามารถเพิกเฉยได้ อาวุธสามารถรีเซตกลับมาใหม่ได้หลังจากได้รับการซ่อมแซมจากช่างตีเหล็ก แต่ดาบเหมันต์เล่มนี้ช่างตีเหล็กธรรมดาไม
