อน!”
จางเถี่ยคำรามเสียงดัง ขัดจังหวะทักษะของเกาเทียน แล้ว “อสูรกาย” สองตัวก็ปะทะกันอย่างรุนแรง!
“ปัง!!”
ราวกับเหล็กปะทะกัน เห็นได้ชัดว่าเป็นเลือดเนื้อแต่กลับเกิดเสียงโลหะปะทะกัน
หมีดำถูกกระแทกจนเอนไปข้างหลังอย่างแรง ฝีเท้าที่ถอยหลังช่วยลดแรงกระแทก เหยียบพื้นข้างหลังจนแตกละเอียด
“สะใจ!”
เวียนหัวตาลาย
“หมัดหนักทลาย!”
จางเถี่ยแยกเขี้ยวคำรามเสียงดัง มือขวาถือโล่ มือซ้ายกำหมัดชกเข้าใส่【อสูรรถถัง】อย่างรุนแรง
ลมหมัดหวีดหวิว หมัดซ้ายจากผู้เย็บปะระเบิดพลังมหาศาลออกมา ชั่วพริบตาก็ทะลวงเกราะกล้ามเนื้อของอสูรกาย
หมีหนึ่งตัว อสูรกายหนึ่งตัว แทบจะแลกหมัดกันโดยไม่สนความเสียหายของอีกฝ่าย
แรงปะทะจากการต่อสู้ราวกับเสาเข็มในเขตก่อสร้าง ทุกครั้งที่ปะทะกันก็เกิดคลื่นกระแทกที่มองไม่เห็น
ภาพตรงหน้าน่าใจหายใจคว่ำ
หากจะบอกว่าหลินอันตั้งแต่ต้นจนจบแสดงออกมาแต่ความสบายๆ ลึกลับและแข็งแกร่ง
เช่นนั้นจางเถี่ยก็คือตัวแทนของความรุนแรง หมัดต่อหมัด
“อย่าเล่นแล้ว”
“รีบจัดการให้เร็ว”
หลินอันมองไปยังส่วนลึกของหมอกขาว ในสัมผัสของเขามีเงาดำวูบผ่านไป กวนหมอกที่ลอยขึ้นให้ปั่นป่วน
และ…
ไม่ใช่แค่ตัวเดียว
เหลียงเส่ากวงก็สังเกตเห็นจุดนี
