พลังงานโดยรอบเคลื่อนตัวเข้าหาจิ้งหย่า ดูเหมือนว่าเธอต้องการนำพลังทั้งหมดของโลกใบนี้มาใส่ไว้ในร่างเล็กๆ เพื่อทำลายโซ่ตรวนเหล่านี้จิ้งหย่าหลับตาลง เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นไม่ขยับเขยื้อนราวกับแยกออกจากสนามรบที่พวกเขาอยู่ และไม่ได้อยู่ร่วมกับสภาพแวดล้อมแห่งนี้หมิงกู่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังงานโดยรอบแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ มันยกดาบขึ้นเล็กน้อย ขณะจ้องมองมาที่จิ้งหย่าด้วยจิตสังหารจากนั้นหมิงกู่จึงค่อยๆ ปล่อยแรงกดดันอันทรงพลังออกมา ร่างกายของหมิงกู่ถูกปกคลุมด้วยพลังปราณสีดำเย่ฮวายังไม่ทันได้ตอบสนอง มันก็หายตัวไปจากจุดที่ยืนอยู่แล้ว!“แกร้ง!”เมื่อเสียงโลหะกระทบกัน เย่ฮวาจึงกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง ขณะนี้หมิงกู่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าจิ้งหย่า ดาบในมือของมันหยุดอยู่เหนือศีรษะของจิ้งหย่า!ร่างกายของจิ้งหย่านั่งอยู่ท่ามกลางแสงระยิบระยับราวกับป้อมปราการที่ไม่สามารถทำลายได้เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาที่งดงามมองไปยังหมิงกู่ขณะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ทุกอย่างที่อยู่รอบข้างสงบลง จิ้งหย่าชี้นิ้วออกไปที่ดาบของหมิงกู่เบาๆ ทันใดนั้นดาบของอีกฝ่ายก็กระเด็นออกไป เมื่อดาบกระเด็นออกจากมือของหมิงกู่ มันจึงกลายเป็นผุยผงอย่างฉับพลันดวงตาของหมิงกู่เบิกกว้าง มันแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้วจิ้งหย่าผลักฝ่ามือของเธอไปที่หน้าอกของหมิงกู่ อีกฝ่ายรีบตอบสนองด้วยการหนีออกไปอย่างฉับพลัน!“ตูม!”เสีย
