งมอนสเตอร์ แทบจะไม่มีโอกาสรอดเลยด้วยซ้า มีเพียงไม่กี่คนของทั้งเซิร์ฟเวอร์ที่มีความสามารถที่จะเอาชีวิตรอดท่ามกลางฝูงมอนสเตอร์ได้ห่างออกไปไม่ไกลปรากฎร่างที่คุ้นเคยขึ้น นั่นคืออิงาราชิดาบวายุและอาร์มมาร์ค ถ้าเป็นเมื่อก่อน หากเห็นพวกเขาเย่ฮวาก็คงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วเพราะในตอนนี้ทั่วทั้งแผ่นดินใหญ่หลิงเกิงต่างต้องร่วมมือกันต่อต้านศัตรูเมื่ออิงาราชิดาบวายุและอาร์มมาร์คเห็นเย่ฮวาเดินมาหาพวกเขา ทั้งสองคนก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะต่อต้าน เมื่อเย่ฮวาเดินมาถึงด้านหน้า อาร์มมาร์คจึงยิ้มให้เขาแล้วกล่าวทักทาย “อีเย่กูโจว นายมาด้วยเหรอ”เย่ฮวากล่าวด้วยรอยยิ้ม “กิจกรรมใหญ่ขนาดนี้ ฉันจะไม่มาได้ยังไงล่ะ”“ก็จริง พวกเราอยู่ไกลจากที่นี่ กว่าจะมาถึงการต่อสู้ทางฝั่งนี้ก็จบซะแล้ว พวกเราเก็บเกี่ยวได้แค่บางส่วนเท่านั้น” แววตาของอาร์มมาร์คเศร้าหมองเล็กน้อยเย่ฮวายักไหล่ “ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรเลย นี่แค่ชั้นแรกของแดนนรกเอง ชั้นต่อไปนี่แหละที่จะน่าสนใจยิ่งขึ้นเมื่อถึงตอนนั้นก็คงเพียงพอที่จะชดเชยความเสียหายของพวกนายได้”อิงาราชิดาบวายุพ่นลมหายใจ “ยังต้องให้นายบอกอีกเหรอ…”อาร์มมาร์คหันกลับไปมองอิงาราชิดาบวายุ จากนั้นจึงหันกลับมายิ้มให้กับเย่ฮวา “เขาอารมณ์ไม่ค่อยดีน่ะ นายช่วยเข้าใจหน่อยนะ”เย่ฮวามองไปยังอิงาราชิดาบวายุ จากนั้นจึงหัวเราะเบาๆ “ขอแค่อย่ามาทำให้ผู้เล่นเซิร์ฟเวอร์จีนของพวกเราต้องอับอายก็พอแล้
