ี่ยวกับการล่มสลายของแดนสวรรค์ให้กับจิ้งหย่านกพิราบสื่อสารมีพลังวิญญาณ ดังนั้นจิ้งหย่าจึงสรุปได้ว่าเตี่ยนปี้หานประสบอุบัติเหตุ ดังนั้นไม่ว่าเตี่ยนปี้หานจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร เธอก็น่าจะอยู่แถวๆ นี้เย่ฮวารีบกวาดตามองไปรอบๆ กลับพบแสงจางๆค่อยๆ ลอยขึ้นจากพุ่มไม้ ก่อนจะหายไปในอากาศเย่ฮวาก้าวไปอย่างรวดเร็ว เขาแหวกพุ่มไม้ออกจึงพบว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่ในพุ่มไม้ ขาทั้งสองข้างหายไป และสูญเสียแขนไปข้างหนึ่ง เธอคือเตี่ยนปี้หานจริงๆ ด้วย!เตี่ยนปี้หานรับรู้ถึงการมาถึงของเย่ฮวา เธอลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก เมื่อมองเห็นเขา เธอจึงพยายามพยุงตัวเองขึ้นนั่งด้วยแขนเพียงข้างเดียว แต่กลับไม่สำเร็จเย่ฮวาขมวดคิ้วกล่าวว่า “ไม่ต้องขยับแล้ว อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวทุกคนก็จะกลับมาแล้ว”ทันใดนั้นเตี่ยนปี้หานก็คลี่ยิ้มออกมา น้าตาไหลพรากอาบสองแก้มขณะกล่าวอย่างหมดแรงว่า “ข้าไม่เป็นไร…เตี่ยนชิง เขา…”“เขาไม่เป็นอะไร” เย่ฮวาตอบเบาๆ“ดีจริงๆ” เมื่อกล่าวจบ เตี่ยนปี้หานจึงหลับตาลงอย่างช้าๆ ร่างกายค่อยๆ หายไป กลายเป็นดวงดาวจำนวนนับไม่ถ้วน ที่ส่องแสงระยิบระยับ และในที่สุดก็ได้สลายหายไปอย่างสมบูรณ์ในขณะนั้นเอง มู่จื่อหานจึงค่อยๆ เดินเข้ามา เธอย้ายมายืนข้างเย่ฮวาและกล่าวอย่างแผ่วเบา “เธอคือวีรสตรีนะ…”เย่ฮวาไม่พูดไม่จา เขากำหมัดทั้งสองข้างไว้แน่น เมื่อมีคนตายจากไปก็จะเหลือแค่เพียงความตายและความเจ็บปวด!เม่ยเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างๆ เย่ฮวา
