ภายในห้องโถงเผ่าเทพ จิ้งหย่ายืนนิ่งอยู่กับที่มองดูเย่ฮวาเดินเข้ามาอย่างเงียบๆเธอพูดกับเย่ฮวาด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม “พี่ชายท่านมาทำอะไรที่นี่เจ้าคะ?”เย่ฮวายักไหล่และกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ฉันรู้สึกกังวลนิดหน่อยก็เลยแวะมาหาเธอน่ะ”“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี” จิ้งหย่าเดินเข้ามาหาเย่ฮวาหานหลินที่เดินเข้ามาจากสวนด้านหลังเมื่อเห็นเย่ฮวาจึงยิ้มเล็กน้อย “เจ้ามาจริงๆ เหรอเนี่ย”เย่ฮวาผายมือ “ทำไมจะไม่จริงล่ะ”หานหลินหัวเราะเบาๆ ขณะส่ายหน้า “พลังของท่านจิ้งหย่าได้ดูดซับหมดแล้ว เร็วๆ นี้ก็จะสามารถทำลายโซ่ตรวนได้ และทะลวงเข้าสู่ระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุด”“ทะลวงระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุด?”เย่ฮวาตกตะลึง เขามองไปที่จิ้งหย่าด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ “หมายความว่าเธอจะเข้าสู่ระดับว่างเปล่าเหรอ?”จิ้งหย่ายิ้มอย่างขมขื่น เธอส่ายหน้าและตอบกลับมาว่า“ไม่ใช่ ข้าเพิ่งบรรลุจากระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ขั้นปลายเข้าสู่ระดับเทพศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุด แต่ไม่ได้สัมผัสถึงพลังที่ท่านพ่อได้กล่าวไว้ มีความเป็นไปได้ว่าหลังจากระดับเทพศักดิ์สิทธิ์อาจจะไม่ใช่ระดับว่างเปล่า”เมื่อได้ยินดังนั้น เขาจึงอดขมวดคิ้วครุ่นคิดไม่ได้ ก่อนหน้านี้หานหลินและท่านโห่วบอกกับเย่ฮวาว่าหลังจากระดับเทพศักดิ์สิทธิ์จะเป็นระดับว่างเปล่า และเขาก็คิดแบบนั้นมาโดยตลอด แต่เมื่อได้ยินจิ้งหย่ากล่าวแบบนี้จึงทำให้สิ่งที่เขารู้มาก่อนหน้านี้เปลี่ยนไปทางห
