“ข่ายเอ๋อร์ นี่แม่เอง!”เสียงของผู้หญิงคนนั้นดังขึ้นด้วยน้าเสียงสั่นคลอน เธอส่งเสียงเรียกเด็กชายที่กำลังนั่งยองๆ อยู่บนยอดไม้ที่ห่างออกไปไม่ไกล เด็กชายดูตื่นตัวขณะมองดูผู้คนรอบตัวเขาเย่ฮวายกมือขึ้นกล่าวเสียงเบา “ผู้บัญชาการลัวยี่ ช่วยให้ทุกคนถอยห่างจากที่นี่หน่อย”หลังจากที่เย่ฮวากล่าวจบ เขาจึงถอยออกไปราวๆ สิบหลา เด็กชายจึงกระโดดลงจากยอดไม้มาอยู่ตรงหน้าของหญิงสาวน้าตาของหญิงสาวยังคงไหลรินออกมาไม่หยุด เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปลูบแก้มของเด็กชายเมื่อเด็กชายถูกแม่ของตัวเองสัมผัส ในที่สุดเขาก็ลดความระมัดระวังลง และรีบโผเข้าสู่อ้อมแขนของหญิงสาวจากนั้นสองแม่ลูกก็เริ่มร้องไห้ออกมาทุกคนต่างเงียบเสียงมองดูฉากนี้ จู่ๆ ก็หวนรำลึกถึงประสบการณ์ที่พบเจอมา บางทีอาจจะไม่มีอะไรอบอุ่นหัวใจมากกว่าสองแม่ลูกคู่นี้แล้วหลังจากผ่านไปสิบกว่านาที แม่ลูกทั้งสองคนต่างจับมือกันเดินมาหาพวกเขา ใบหน้าของเด็กชายยังคงมีสีหน้าตื่นตระหนก แต่สามารถเห็นได้ว่าเมื่ออยู่เคียงข้างแม่ของตัวเอง เขาจึงรู้สึกปลอดภัยมากกว่าแต่ก่อนร่างกายที่อ่อนแอและผอมบางนี้น่าจะเป็นที่พักพิงที่แข็งแกร่งที่สุดในใจของเด็กชายคนนี้เย่ฮวาหันกลับไปมองทุกคนและกล่าวว่า “เดี๋ยวฉันจะพาทุกคนไปยังเมืองลั่วเซียวก่อน หลังจากนั้นค่อยผ่านวงเวทย์เทเลพอร์ตไปยังเมืองนะโม การก่อสร้างของเมืองนะโมเพิ่งเริ่มต้น ยังขาดแคลนผู้อยู่อาศัย เมืองนะโมจะต้องแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน
