ห้างสรรพสินค้าวอลมาร์ท
ใกล้จะถึงยามวิกาล กลุ่มคนเดินทางติดต่อกันจนมาถึงทางเข้าถนนหลวง
จางเถี่ยมองดูห้างสรรพสินค้าในความมืดด้วยความตื่นเต้น บนตัวสะพายถุงผ้าใบใหญ่ราวกับหมีป่าเข้าหมู่บ้าน
“โม่หลิง ไปล่อซอมบี้หน่อย”
หลินอันสั่งการโม่หลิงอย่างไม่ใส่ใจ ทางเข้าถนนหลวงเบื้องหน้าถูกซอมบี้ปิดตายแล้ว
ต่างจากครั้งที่แล้วที่มีรถเพียงสองคัน ครั้งนี้ในขบวนมีรถบรรทุกใหญ่มาถึง 7 คัน บวกกับรถของฐานที่มั่นอีกสี่คัน
ไม่ใช่ว่าหลินอันขี้เกียจจะลงมือ
ต่อให้ตอนนี้ลงไปใช้เวลาสักหน่อยจัดการซอมบี้ให้เรียบร้อย ศพที่เกลื่อนกลาดก็ไม่สะดวกให้รถมากมายขนาดนี้เข้าๆ ออกๆ
“อืม…”
โม่หลิงหาวอย่างเบื่อหน่าย สวมชุดนอนลายกระต่ายที่ไม่รู้ไปหามาจากไหน เดินโซซัดโซเซลงจากรถอย่างกะเผลก
หลินอันเห็นแล้วก็จนปัญญา
เขาจำได้ชัดเจนว่าหลังจากที่เด็กสาวดูดซับพลังงานที่ใจกลางแกนพลังงานเสร็จแล้ว บาดแผลบนตัวก็หายดีแล้ว
การเดินกะเผลกนี่ เป็นการประชดประชันว่าตนเองใจดำอย่างเงียบๆ งั้นหรือ?
โม่หลิงกำลังจะลงจากรถ เหลียงเส่ากวงที่นั่งอยู่ท้ายสุดก็ลุกขึ้นยืนอย่างรีบร้อน
“เอ่อ…น้องสาว! ลงไปไม่ได้นะ! ข้างล่างมีแต่ซอมบี้!”
เขารีบหันไปมองหลินอันและคนอื่นๆ:
“เอ่อ…พี่
