พื้นดินที่มีคราบเลือดแห้งกรังถูกปกคลุมด้วยควันสีดำจิ้งหย่าขมวดคิ้วและกล่าวด้วยน้าเสียงหนักแน่น “พี่ชายข้าพบพลังงานที่เหลืออยู่ของท่านพ่อแล้ว ถ้าเช่นนั้น…ท่านก็กลับไปก่อนได้เลยนะเจ้าคะ”เย่ฮวาพยักหน้าเบาๆ “เรายังไม่ได้แก้ปัญหาเรื่องเด็กผู้ชายที่อยู่ในป่านั้นเลยนะ”จิ้งหย่ายิ้มเล็กน้อย “เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเถอะเจ้าค่ะ”เย่ฮวาโบกมือครั้งแล้วครั้งเล่า “เมื่อเธอได้รับพลังของจักรพรรดิเทพแล้ว ก็กลับไปแดนสวรรค์เพื่อฝึกพลังเถอะการโจมตีอย่างเต็มรูปแบบของเหล่าอันเดดใกล้เข้ามาแล้วแผ่นดินใหญ่หลิงเกิงต้องการพลังของเธอนะ”หลังจากได้ยินคำพูดของเย่ฮวา จิ้งหย่าจึงครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนพยักหน้า “ถ้าเช่นนั้น ข้าฝากที่นี่ไว้กับท่านด้วยนะเจ้าคะ”เมื่อกล่าวจบเธอจึงโบกแขนวูบหนึ่ง ม้วนกระดาษปรากฏขึ้นตรงหน้าของเย่ฮวาเย่ฮวาประหลาดใจเล็กน้อย “นี่คือ…”“ม้วนกระดาษเทเลพอร์ตเจ้าค่ะ สามารถเปิดใช้วงเวทย์เทเลพอร์ตได้ สิ่งนี้จะช่วยให้ท่านและเด็กชายสามารถกลับสู่เมืองลั่วเซียวได้โดยตรง” จิ้งหย่ากล่าวเบาๆเย่ฮวาดีใจมาก จิ้งหย่าได้พิจารณาถึงเรื่องนี้แล้ว เมื่อมองม้วนกระดาษเทเลพอร์ตในมือ เขาจึงพยักหน้าเบาๆร่างกายของจิ้งหย่าปลดปล่อยพลังงานออกมา จากนั้นเธอจึงพุ่งทะยานขึ้นบนฟากฟ้าและหายไปท่ามกลางเมฆสีดำอันมืดมิดเมื่อเย่ฮวาเห็นว่าจิ้งหย่าจากไปแล้ว เขาจึงหันไปหามู่จื่อหาน “เธอก็กลับเมืองเถอะ ครั้งนี้ต้องขอบใจเธอจริงๆ”มู่จื่อ
