วารีบประคองผู้หญิงที่เกือบล้มลงไปกองอยู่บนพื้นเขาพูดปลอบเธอว่า “เขาอยู่ด้านนอกหุบเขาวิญญาณดับสูญ ตอนที่ผมเดินทางมาที่นี่ได้บังเอิญเจอกับเขา ตอนนี้ผมก็กำลังจะไปหาเขา เขาอาจจะเป็นลูกชายของคุณ”ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้ออกมา เธอพยักหน้าซ้าแล้วซ้าเล่า เย่ฮวายิ้มอย่างโล่งอก ตอนนี้เรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ปัญหาเรื่องเด็กชายคนนี้ก็ได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์เมื่อกล่าวจบเย่ฮวาจึงหยิบโอสถลั่วซินออกมามอบให้กับผู้หญิงคนนี้ “ร่างกายของคุณอ่อนแอเกินไป กินสิ่งนี้ก่อนเถอะ”ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้คิดอะไรให้ซับซ้อน เธอกินโอสถลั่วซินและกลืนลงท้องทันที ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวังและความปรารถนา มันคือการแสดงออกของคนเป็นแม่ที่เฝ้ารอเพื่อจะได้พบเจอลูกอีกครั้ง สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกประทับใจอย่างสุดซึ้งเมื่อเย่ฮวาได้นำทุกคนออกจากตำแหน่งของแท่นบูชาและเดินทางไปยังป่าที่เขาเข้ามา ตลอดทางนอกจากหนอนยักษ์เหวลึกหนึ่งถึงสองตัวที่ยังไม่ถูกฆ่าตายจนหมดก็แทบจะไม่มีอันตรายเลย เมื่อเป็นแบบนี้ พวกเขาจึงออกจากหุบเขาวิญญาณดับสูญได้อย่างปลอดภัยคนส่วนน้อยได้จากไปเพื่อใช้ชีวิตตามที่พวกเขาต้องการ แม้ว่าเย่ฮวาจะรู้สึกเสียใจ แต่ก็เคารพในการตัดสินใจของคนเหล่านั้น สุดท้ายแล้วหากคนคิดจะไป ต่อให้รั้งยังไงก็ไม่มีความหมายอยู่ดีส่วนคนที่เหลือต่างค่อยๆ เดินเข้าไปในป่าอย่างช้าๆภายใต้การนำทางของเย่ฮวา พวกเขาตรงไปยังเต็นท์ที่พบเจอกับเด็กชายก่อน
