ประตูกระจกของห้องน้าถูกเปิดออก เย่ฮวาเช็ดผมขณะเดินตรงมาที่เตียง เมื่อมองเห็นสายที่ไม่ได้รับ คิ้วของเขาจึงขมวดเล็กน้อยกวาจื่อโทรมา…เย่ฮวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรกลับไป หลังจากเสียงโทรศัพท์ดังสักพัก กวาจื่อก็รับสาย เย่ฮวาจึงถามว่า“มีอะไร? โทรหาฉันทำไม?”“ก็ไม่ได้มีอะไรหรอก!”กวาจื่อหยุดและกล่าวว่า “พนักงานของร้านอาหารมีจำนวนเพียงพอแล้ว พร้อมเปิดบริการแล้วด้วย ฉันก็เลยโทรมาบอกนาย”พนักงานพร้อมแล้ว ร้านอาหารหานเยว่แห่งนี้สามารถเปิดให้บริการได้แล้ว เย่ฮวาพูดเสียงขรึม “นายช่วยจัดการให้หน่อยนะ เอาเป็นว่าเปิดร้านพรุ่งนี้ก็แล้วกัน”“วางใจได้!”“ขอบใจนะเพื่อน”……หลังจากวางสาย เย่ฮวาจึงหันไปมองท้องฟ้ายามราตรีนอกหน้าต่าง เป็นเพราะเกมทำให้ชีวิตของเขาเดินอยู่บนเส้นทางที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเสี่ยวหยู่ หลังจากที่รู้จักกันมาสามปี เธอได้เปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเขา ทำให้ชีวิตของเขามีสีสันมากขึ้นแต่น่าเสียดาย มันได้จบลงแล้ว…บทเพลงสิ้นสุดผู้คนจากลา…เธอได้จากเขาไปแล้วบางทีนี่อาจจะเป็นโชคชะตาในชาตินี้พวกเราได้พลัดพรากจากกัน หากชาติหน้ามีจริงเขาก็ได้แต่หวังว่าจะได้เจอเธออีกครั้ง……หลังจากรับประทานอาหารค่าแล้ว พวกเขาจึงแยกย้ายกลับห้องตัวเอง ทุกวันนี้ใช้เวลาไปกับการเรียนเยอะมาก ในแต่ละวันจึงมีเวลาเล่นเกมน้อยลงเรื่อยๆ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากให้เวลาผ่านไปอย่างไร้ประโยชน์เย่ฮวาออนไลน์เข้าสู่ระบ
