องลั่วเซียวเมื่อเข้าไปในพระราชวัง องครักษ์สองคนเข้ามาขวางเย่ฮวาไว้ หนึ่งในองครักษ์ตะโกนขึ้นว่า “ฝ่าบาทกำลังหารือเรื่องสำคัญอยู่ ไม่อนุญาตให้เข้าไปในพระราชวัง”เย่ฮวาชี้หน้าตัวเอง “นี่ฉันเอง ต้าซือจื๋อของเผ่าเทพฉันมีเรื่องต้องการทูลกับฝ่าบาทโดยตรง”“ให้เขาเข้ามาเถอะ” ขณะที่องครักษ์กำลังจะปฏิเสธเสียงของอาซูน่าพลันดังขึ้นเย่ฮวาหันไปมองอาซูน่าที่กำลังยิ้มให้กับเขา องครักษ์ทั้งสองจึงยอมปล่อยให้เขาเข้าไปเย่ฮวาเดินเข้าไปในพระราชวัง ในตอนนี้มีผู้บัญชาการของกองทัพหลายนายของเมืองลั่วเซียวกำลังยืนล้อมแผนที่ ส่วนราชาลั่วเจียก็กำลังยืนขมวดคิ้วอยู่“ท่านต้าซือจื๋อมาเพคะ”อาซูน่ากล่าวกับราชาลั่วเจีย “ท่านพ่อ ทำไมท่านไม่ลองฟังความคิดเห็นของท่านต้าซือจื๋อดูหน่อยล่ะเพคะ?”สายตาของราชาลั่วเจียและผู้บัญชาการทั้งหลายต่างหันมามองเย่ฮวาเป็นตาเดียว ราชาลั่วเจียจึงกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ได้สิ”“หือ…มีเรื่องอะไรเหรอ?” เย่ฮวาถามอาซูน่าอาซูน่าขมวดคิ้วเล็กน้อย “เมืองเลี่ยเยี่ยนประสบปัญหา ตอนนี้เกือบจะกลายเป็นเมืองร้างแล้ว เมืองหลักต่างพากันจับตามอง พวกเราตัดสินใจจะไปเมืองเลี่ยเยี่ยนเพื่อป้องกันไม่ให้เมืองแห่งนี้ตกอยู่ในมือของศัตรู”เย่ฮวายกมือก่ายหน้าผาก “ไม่ต้องพูดแล้วล่ะ ผมรู้ว่าพวกท่านหมายถึงอะไร จริงๆ แล้วผมก็มาที่นี่เพราะเรื่องนี้เหมือนกัน”“โอ้?” ดวงตาของราชาลั่วเจียเปล่งประกายเย่ฮวากล่าวต่อไปว่า “ราชวงศ์ของเมื
