าวผิดปกติราวกับริบบิ้นแกว่งไปมาตามสายลม เบ้าตาทั้งสองข้างมีรูม่านตาสี่รูราวกับสัตว์เทพ“นี่เป็นวิหคจ้งหมิงหรือเปล่า?” มู่จื่อหานที่ยืนอยู่ด้านข้างกระซิบถาม“วิหคจ้งหมิง? มันคืออะไร?” พี่หน่ายถามด้วยสีหน้างุนงง“วิหคจ้งหมิงเป็นสัตว์มงคลชนิดหนึ่งในตำนานจีนโบราณ จึงถูกเรียกว่าวิหคจ้งหมิง หรือเรียกอีกอย่างว่าวิหคจ้งจิง ตามตำนานบอกว่ามันทรงพลังมาก สามารถต่อกรกับสัตว์ร้ายได้ด้วยนะ” มู่จื่อหานอธิบายให้พวกเขาเข้าใจว่าวิหคจ้งหมิงคืออะไรพี่หน่ายปรบมือ “สุดยอดมาก เป็นสัตว์เทพด้วย! ฉันชอบที่สุดเลย!”เย่ฮวาเห็นว่าวิหคจ้งหมิงหันมามองที่พวกเขา มันเอียงหัวเล็กน้อยและกะพริบตาปริบๆ จากนั้นจึงหันหลังกลับเหยียดจะงอยปากของมันออกไปกลืนโอสถสีทองที่อยู่บนโต๊ะทันใดนั้น แรงสังหารอันแรงกล้าก็ปรากฏขึ้นข้างๆ เย่ฮวา พี่หน่ายสายตาเป็นประกายด้วยความเย็นชา “เย่เย่น้อย ฉันอยากกินนกย่าง~”“ให้ตายเถอะ อยากกินทุกอย่างเลยนะเธอเนี่ย~”“ไม่ใช่ ไม่ใช่ ฉันอยากกินนกย่าง”เมื่อเห็นพี่หน่ายทำตัวเหมือนเด็ก เย่ฮวาจึงยอมแพ้ทันที “โอเคๆ ฉันจะไปฆ่ามัน หลังจากนั้นจะเอามาย่างให้เธอกินนะ~”“โอเค! ครึ่งหนึ่งขอเป็นซอส XO ส่วนอีกครึ่งหนึ่งขอเป็นซอสเผ็ดน้อยนะ!”“……”เย่ฮวาหยิบดาบออกมาและเดินไปที่โต๊ะอย่างรวดเร็วขณะที่มองวิหคจ้งหมิง เมื่อโอสถสีทองตกลงไปในท้องของมัน แรงกดดันพลันไหลทะลักออกมาจากร่างกายขณะที่เย่ฮวาเตรียมตัวจะเอื้อมมือไปจับมันก็รู้สึกถ
