ราไปกันเถอะ จู่ๆ ฉันก็รู้สึกไม่สนใจที่นี่ขึ้นมาแล้วสิ”เย่ฮวากลอกตาใส่พี่หน่าย “ไม่ต้องกลัว นี่เป็นแค่บอสระดับเทพมหากาพย์ บางทีมันอาจจะดรอปอุปกรณ์ระดับเทพมหากาพย์ออกมาก็ได้นะ”พี่หน่ายส่ายหน้ารัวๆ “ฉันไม่อยากได้แล้ว~”มู่จื่อหานยิ้มอย่างขมขื่น “พี่หน่ายใกล้จะเลเวลอัพแล้วการฆ่าบอสตัวนี้เสี่ยงเกินไปสำหรับเธอ ถ้าเกิดเลเวลหายไป สิ่งที่พวกเราทำในวันนี้ก็อาจจะสูญเปล่า”เย่ฮวาขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่ต้องห่วง ฉันมีวรยุทธ์ภูตผีสามารถชุบชีวิตเธอได้หนึ่งครั้ง ค่าสเตตัสของเสี่ยวหานแข็งแกร่งเพียงพอแล้ว ขอแค่ได้รับการฮีลและบัพของพี่หน่าย เธอจะไม่ถูกฆ่าตายง่ายๆ การฆ่าบอสตัวนี้ไม่เพียงแต่จะดรอปอุปกรณ์ระดับเทพมหากาพย์เท่านั้นนะบอสระดับเทพมหากาพย์เลเวล 125+1 แบบนี้ ค่าประสบการณ์คงมากพอที่จะทำให้เธอเลเวลแตะ 126แน่นอน ดังนั้นอย่าไปกลัว!”“หา? นายว่าอะไรนะ? ใครบอกนายว่าฉันกลัว? ก็แค่เทพมหากาพย์ไม่ใช่เหรอ? ตอนที่ฉันคนนี้ปกครองพื้นที่ภายในเกม ยังไม่รู้เลยด้วยซ้าว่านกตัวนี้มุดหัวอยู่ที่ไหน!”ขณะที่เธอพูดก็ทำท่าเหมือนเป็นพี่ใหญ่ “วางใจได้เดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะปกป้องนายเอง!”เย่ฮวายกนิ้วให้กับพี่หน่าย “มีความน่าเชื่อถือมาก! ชื่นชม!”จู่ๆ พี่หน่ายก็ยิ้มออกมา “แต่ยังไงนายก็ยังต้องเป็นแทงค์นะ ถ้าสู้ไม่ไหวเดี๋ยวฉันหนีเอง~”“……”……เมื่อตัดสินใจที่จะต่อสู้และเผชิญหน้ากับบอสระดับเทพมหากาพย์ ถ้าเช่นนั้นก็ต้องรับมืออย่างจริงจังเย่ฮ
