ลับมาถึงเมืองนะโม เย่ฮวาได้จัดแจงตำแหน่งของพวกเขาตามความเหมาะสม พี่โจวก็ขยันไม่แพ้กัน เธอเองก็สามารถนำ NPC กลับมาที่นี่ได้ถึง 8 คนตอนนี้เมืองหลักมี NPC 21 คน เหลืออีกเพียงแค่นิดเดียวก็จะครบ 30 คนแล้ว……ภายในวังของเมืองนะโม พี่โจวยิ้มให้เย่ฮวา “ขอบใจมากนะเย่ฮวา”เย่ฮวายักไหล่ “ฉันช่วยเธอยึดเมืองนะโมแล้ว จะปล่อยให้คนอื่นมาแย่งเมืองไปง่ายๆ ได้ยังไงกันล่ะ”พูดจนถึงตรงนี้ สายตาของพี่โจวพลันหม่นหมองลงเธอพูดเสียงเบา “อันที่จริงฉันเองก็รู้สึกเสียใจเหมือนกันคิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากที่พวกเราเข้ามายึดเมืองแห่งนี้จะต้องเผชิญหน้ากับการขาดแคลน NPC การป้องกันเมืองในตอนนี้อ่อนแอมาก ถ้าหากถึงสงครามระหว่างประเทศครั้งต่อไป พวกเราพึ่งพาแค่ทหารอาสาเหล่านี้คงไม่สามารถดูแลเมืองให้ปลอดภัยได้”เย่ฮวายิ้ม “เรื่องนี้เธอไม่ต้องกังวล ตอนนี้แม้ว่าอำนาจภายในแผ่นดินใหญ่จะซับซ้อน แต่ก็เห็นได้ชัดว่าผู้เล่นเซิร์ฟเวอร์อินเดียคงไม่มีแรงที่จะเข้ามาทำอะไรพวกเธอในตอนนี้ ดังนั้นพวกเธอดูแลเมืองนี้และปรับปรุงให้สบายใจเถอะ”พี่โจวพยักหน้า จากนั้นเย่ฮวาจึงหมุนตัวเดินจากไปเมื่อเดินออกมาจากวัง เย่ฮวาแอบทอดถอนใจออกมาเขาเห็นเด็กชายคนนั้นสวมใส่ด้วยเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านเขายิ้มจางๆ และเดินออกนอกเมืองนะโม……เพิ่งเดินออกมาจากเมืองนะโมได้ไม่นาน คำขอสนทนาผ่านเสียงก็ดังขึ้นจนทำให้เขาถึงขั้นหยุดชะงัก หลังจากกดรับสายเสียงของโม่อี้หลงส่าวก็ดังขึ้นจาก
