มีท่าทีว่าจะสู้กับเขาด้วย!เย่ฮวารีบตะโกน “หมิงกู่กำลังจะเข้าไปหาพวกเธอแล้ว! รีบหนีไป!”โม่อี้หลงส่าวและชิงฮว่าซางไหวตัวได้ในทันที พวกเขารีบเปิดใช้สกิลอยู่ยงคงกระพัน เย่ฮวากล่าวเสียงขรึม “ไม่ต้องสู้แล้ว หมิงกู่มีการป้องกันไม่ต่ากว่า 3,000,000พอยท์ การโจมตีก็สูงถึงหลักสิบล้าน พวกนายสู้ไม่ได้หรอกรีบกลับเมืองเถอะ”แม้ว่าปากจะพูดเช่นนี้ แต่อันที่จริงเย่ฮวาก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกับพวกเขา พวกเขาอุตส่าห์เสียทั้งเวลา เสียทั้งกำลังมาจนถึงที่นี่ แต่กลับต้องเดินทางกลับโดยไม่ได้อะไรกลับไป รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่นทั้งสองคนไม่ได้ทำอะไรผลีผลาม พวกเขาเองก็คงไม่ทำเรื่องที่อันตรายถึงขั้นสละชีวิตตัวเอง ท้ายที่สุดจึงตัดสินใจใช้วาร์ปกลับเมืองหมิงกู่ย้ายไปหาใบมีดเวทย์โบราณแล้ว เขาวางมือลงบนตัวดาบพร้อมกับหลับตาลง หลังจากเปล่งเสียงทุ้มต่าพลังงานอันทรงพลังพลันระเบิดออกจากใบมีดเวทย์โบราณด้านบนท้องฟ้าก่อเกิดเป็นเมฆสีโลหิตหนาแน่นสายฟ้าฟาดดังเปรี้ยงปร้างกลางอากาศราวกับเป็นใบมีดแสงสว่างกะพริบสว่างจ้าทำให้ผู้คนรู้สึกหายใจไม่ออกดาบยักษ์เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง โซ่เหล็กแหลกเป็นผุยผงหลังจากถูกพลังงานปะทะเข้าใส่จากนั้นหมิงกู่ก็ใช้หมัดชกเข้าที่ใบมีดเวทย์โบราณ“แกรก! แกรก!”เสียงแตกหักดังขึ้นเบาๆ ในที่สุดรอยแยกที่อยู่บนใบมีดเวทย์โบราณก็ระเบิดออกจากกัน ใบมีดเวทย์โบราณมีดาบยาวขนาดเท่ากับมนุษย์โผล่ออกมา ซ้ายังถูกห่อหุ้มด้วยปรา
