เย่ฮวาถือแหวนไว้ในมือพร้อมพูดด้วยรอยยิ้ม “ไอเท็มระดับเทพเซียนของนักเวทย์ พวกเราไม่สามารถใช้งานได้เอาเป็นว่าให้หัวหน้าปาร์ตี้ก็แล้วกันนะ”โม่อี้หลงส่าวโบกมือ “ไม่ต้องหรอก พวกนาย ROLLกลับไปให้ผู้เล่นในกิลด์ใช้ก็ได้ อันที่จริงแค่พวกนายมาช่วยฉันก็ดีใจมากแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะพวกนายสองคน ภารกิจนี้ฉันคงมาไม่ถึงที่นี่”ระหว่างที่เย่ฮวากำลังจะพูดอะไร ชิงฮว่าซางก็หันมายิ้มให้เขา “ฉันไม่เอานะ ตอนนี้ผู้เล่นกิลด์อายฮว่าก็ไม่ได้ขาดแคลนไอเท็มระดับเทพเซียนด้วย”เชร้ด!คำพูดของเธอดูมั่นเวอร์ แต่ชิงฮว่าซางก็มีคุณสมบัติมากพอที่จะพูดประโยคนี้จริงๆ นั่นแหละแม้ว่าจะพูดแบบนี้ แต่เย่ฮวามั่นใจได้ว่าไม่มีใครไม่อยากได้ไอเท็มระดับเทพเซียน ตอนนี้บนตัวของเย่ฮวามีไอเท็มระดับเทพมหากาพย์สองชิ้น แต่เขากลับแอบรู้สึกชอบไอเท็มระดับเทพเซียนมากกว่าเล็กน้อยตอนนี้ไอเท็มระดับมหากาพย์มีระดับสูงแค่ชื่อเท่านั้นแต่ในด้านของค่าสเตตัสกลับไม่ได้ดีไปกว่าไอเท็มระดับเทพเซียนเลยชิงฮว่าซางจงใจพูดแบบนี้ก็เพราะไม่อยากแย่งแหวนวงนี้กับเขา ถ้าหากแหวนวงนี้ไปอยู่บนตัวของนักเวทย์คนใด ค่าดาเมจจากพลังเวทย์ของคนคนนั้นก็จะสูงขึ้น ซ้ายังสามารถควบคุม โจมตีอย่างต่อเนื่อง เพิ่มอัตราการติดคริติคอลและความเร็วในการเคลื่อนที่ได้ด้วย สิ่งนี้สามารถทำให้ความแข็งแกร่งของนักเวทย์สูงขึ้นได้เขาเห็นท่าทางของชิงฮว่าซางก็รับรู้ได้ว่าไม่ว่าอย่างไรชิงฮว่าซางก็คงไม่เอาแหวน
