งนั้นระดับความยากย่อมสูงขึ้นตอนนี้คงต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ ค่อยๆดูกันไปทีละก้าวก็แล้วกันม้วนกระดาษกลายเป็นดวงดาราจำนวนนับไม่ถ้วนห้อมล้อมพวกเขาทั้งสามคนไว้ ภาพตรงหน้าแกว่งวูบหนึ่งจากนั้นพวกเขาทั้งสามคนก็ปรากฏตัวขึ้นภายในสถานที่ที่แปลกตา……รอบๆ เป็นลาวาแผดเผา พื้นสีแดงสาดส่องทั่วท้องนภาจนเกิดความร้อนเกินกว่าจะหาสิ่งใดเทียบเทียมเย่ฮวากวาดตามองไปรอบๆ อย่างละเอียด ที่นี่คุ้นตาเป็นอย่างมาก แต่เขากลับนึกไม่ออกว่าที่นี่คือที่ไหน“อาวุธของจักรพรรดิปีศาจที่หายไป ที่นี่ใหญ่ขนาดนี้ดูเหมือนว่าเราคงต้องเดินหาไปเรื่อยๆ แล้วล่ะ” โม่อี้หลงส่าวเอ่ยปากพูดขึ้นเป็นคนแรกเย่ฮวาได้ยินเช่นนี้จึงชะงักไปครู่หนึ่ง จักรพรรดิปีศาจ…อันเดด…จู่ๆ ร่างของเขาพลันสั่นสะท้าน เขารีบพูด “เก็บกลิ่นอายของพวกนาย! ชิงฮว่าซาง เธอยังมีเสื้อคลุมอีกไหม?”“อันนี้เหรอ?” ชิงฮว่าซางเก็บกลิ่นอายของเธอ จากนั้นจึงจับปลายเสื้อคลุมของตัวเองพร้อมเอ่ยถาม“อื้อ! มีสิ”“ขอพวกเรายืมหน่อย”“โอเค!”โม่อี้หลงส่าวไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก แต่เขาก็เลือกที่จะคลุมเสื้อคลุมไว้บนตัว เย่ฮวาถอนหายใจเฮือกใหญ่“ที่นี่คือนรก”“นรก?”โม่อี้หลงส่าวกวาดตามองไปรอบๆ “นรกเป็นแบบนี้เหรอ? ทำไมไม่เห็นอันเดดเลย?”เย่ฮวายิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ครั้งก่อนตอนที่เกิดสงครามระหว่างประเทศฉันเคยมาที่นี่ ที่นี่มีทั้งหมด 18ชั้น สามชั้นบนเป็นกลุ่มอันเดดระดับต่า ส่วนสามชั้นล่างสุดเ
