ญาณวายุม่วงของเธอในตอนนี้ค่อยๆ กลายเป็นสัตว์เลี้ยงระดับต่าแล้วเขากำหมัดแน่น เขาจะต้องตามหาสัตว์เลี้ยงระดับเทพมหากาพย์มาชดเชยให้มู่จื่อหานให้ได้!“พี่ชาย…” เม่ยเอ๋อร์พูดเสียงแผ่วเบาเขาหันไปมองด้วยตาที่บริสุทธิ์ของเธอ “ว่าไง?”“ก่อนหน้านี้เม่ยเอ๋อร์ไม่สามารถช่วยเหลือพี่ชายได้ตอนนี้เม่ยเอ๋อร์ช่วยเหลือได้หรือยังเจ้าคะ?” เธอกระซิบถามเขาเดินไปด้านหน้าและใช้มือลูบศีรษะเธอเบาๆ จนทำให้เธอถึงกับยิ้มอย่างมีความสุข “ยัยเด็กโง่ เธอช่วยฉันมาตลอดนั่นแหละ หลังจากนี้คงต้องรบกวนเธอแล้วนะ”เม่ยเอ๋อร์ดวงตาเป็นประกาย เธอพยักหน้าหงึกๆ “เจ้าค่ะ”จากนั้นเม่ยเอ๋อร์ก็ถลาเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาเขากอดร่างที่นุ่มนิ่มของเธอพร้อมกับยิ้มจางๆ สายตาจ้องมองไปยังสถานที่ที่ห่างไกลออกไป
