มอสเพียงชั้นเดียวเท่านั้นที่ปกคลุมหุบเขาไว้เมื่อเดินมาถึงเนินเขา เย่ฮวาก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความลื่นบริเวณใต้ฝ่าเท้า เขายืนทรงตัวและใช้สกิลผาหินเพื่อปีนขึ้นไปด้านบนซึ่งแทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะปีนขึ้นไปหลังจากเดินทางขึ้นมาด้านบนพร้อมกับเม่ยเอ๋อร์ พวกเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้า เขาหยุดชะงักและกวาดตามองไปรอบๆ อย่างละเอียดเขาขมวดคิ้วพร้อมเอ่ยถาม “เม่ยเอ๋อร์ เธอรู้สึกอะไรไหม?”“เจ้าค่ะ!” เม่ยเอ๋อร์ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง เธอกราชับง้าวขณะกวาดตามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวังหลังจากรอเวลาเกือบหนึ่งนาที กลับไม่เจอสิ่งผิดปกติแม้แต่น้อย เย่ฮวาและเม่ยเอ๋อร์จึงออกเดินทางต่อ จะเสียเวลาอยู่ที่นี่นานเกินไปไม่ได้ เพราะเขายังไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนจึงจะได้รับหญ้าเก้าหทัยช่วงกลางดึกเขาต้องไปรวมตัวกับโม่อี้หลงส่าว ดังนั้นเขาต้องตามหาสมุนไพรเก้าหทัยให้เร็วที่สุดเพื่อให้เม่ยเอ๋อร์เลื่อนขั้นหลังจากพวกเขาออกเดินเพียงไม่กี่ก้าว ใต้เท้าของพวกเขาก็เกิดการสั่นอีกครั้ง ครั้งนี้สั่นรุนแรงยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ ฉากวิวทิวทัศน์ที่อยู่รอบตัวก็เริ่มเปลี่ยนไปจากเดิมด้วยเช่นเดียวกัน“พี่ชาย! พวกเรากำลังถูกเคลื่อนย้ายเจ้าค่ะ!” เม่ยเอ๋อร์ตะโกนด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างที่เม่ยเอ๋อร์พูดไว้ ตอนนี้เนินเขานี้กำลังเคลื่อนย้าย ฉากวิวทิวทัศน์ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นเดียวกันเย่ฮวาใช้สมองของเขาครุ่นคิดถึงควา
