กลางนภาดวงดาราสุกสกาว แสงจันทราฉายสะท้อนบนพื้นโลก ท่ามกลางยามราตรีช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงความหนาวเหน็บเลื่อนลอยสัมผัสกาย“อื้อ~”เยว่เอ๋อร์มุ่ยปากเล็กๆ จนแก้มป่อง ท่าทางของเธอน่ารักน่าเอ็นดูมู่จื่อหานดื่มนมอุ่นๆ หนึ่งอึกและพูดด้วยรอยยิ้ม “เยว่เอ๋อร์ เธอบอกว่าจะลดความอ้วนไม่ใช่เหรอ?”เยว่เอ๋อร์หันมามองเย่ฮวา เธอเคี้ยวพิซซ่าในปากสองสามคำก่อนจะหลับตาและกลืนลงคอไม่มีใครคาดคิดว่าพิซซ่าชิ้นนั้นจะติดคอของเธอ เธอรีบทุบหน้าอกตัวเอง สำลักจนหน้าแดงก่าเย่ฮวารีบเข้าไปตบหลังเธอเบาๆ หลังจากผ่านไปครึ่งนาทีเยว่เอ๋อร์จึงถอนหายใจออกมา เธอกลอกตาใส่เขา“เป็นเพราะเย่ฮวานั่นแหละ ช่วงนี้ฉันกินแค่นิดเดียวเอง ก็เลยหิวสุดๆ ได้กลิ่นพิซซ่าช่วงดึกๆ แบบนี้จะห้ามใจได้ยังไงกัน”“โอ้โห กินของฉันแล้วยังจะมาโทษฉันอีก” เย่ฮวายิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่นมู่จื่อหานหัวเราะพรืด “อยู่ต่อหน้าเยว่เอ๋อร์ นายก็เสียเปรียบแบบนี้แหละ”เย่ฮวายักไหล่ราวกับจนปัญญาเยว่เอ๋อร์ฉีกยิ้ม “เห็นแก่พิซซ่าที่แสนอร่อยชิ้นนี้ ฉันจะให้อภัยนายก็แล้วกัน”เย่ฮวาถลึงตาโต “ใครอยากให้เธอให้อภัยไม่ทราบกินพิซซ่าไปซะ”“ชิ!”เยว่ฮวาหันไปสนใจของกินตรงหน้าต่อ เย่ฮวาดื่มโค้กและมองเธอที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ยัยผู้หญิงคนนี้ยิ่งรู้จักนานวันเข้าก็ยิ่งเผยนิสัยของตัวเองออกมา ไม่ได้มีความอ่อนโยนเหมือนกับที่เจอกันครั้งแรกเลยสักนิด แถมยังแอบเป็นพวกไม่คิดอะไรมา
