องฉัน”เย่ฮวาขมวดคิ้ว มู่จื่อหานพยักหน้าเบาๆ “พี่หน่ายก็ถอยออกไปให้ไกลจากพวกเราหน่อยนะ ยืนฮีลอยู่ห่างๆ ก็พอแล้ว ถ้าหากบอสเรียกใช้สกิล พวกเธอก็ออกห่างจากตรงนี้ได้เลย บางทีอาจจะออกจากรัศมีการโจมตีของมันได้”เย่ฮวายิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น สกิลที่สามทำให้พวกเธอใช้สกิลอยู่ยงคงกระพันไปแล้ว ตอนนี้จึงไม่มีสกิลคุ้มกันชีวิตอีกต่อไป“เสี่ยวหานเธอเองก็ระวังด้วยนะ สกิลหทัยแห่งอันเดดของฉันยังเหลือเวลาใช้งานอีกมาก ฉันจะพยายามดึงค่าความเกลียดชังจากบอสมาไว้ที่ฉัน ส่วนเธอก็รักษาระดับการโจมตีไว้ ถ้าหากการโจมตีของบอสไม่ใช่สกิลสังหารหมู่เธอก็อาจจะหลบการโจมตีนี้ได้”เย่ฮวาชะงักไปเล็กน้อยและพูดต่อไปว่า “สกิลวรยุทธ์ภูตผีของฉันช่วยชุบชีวิตเธอได้แค่ครั้งเดียว ดังนั้นต้องระวังตัวด้วยนะ”มู่จื่อหานยิ้มให้เขา “ไม่ต้องห่วง ฉันรู้แล้วล่ะ”“โอเค~”
