“เรื่องราวก็เป็นอย่างนี้แหละ~”พี่หน่ายกะพริบตาปริบๆ เธอคลี่ยิ้มมองมาทางเย่ฮวา“ถ้างั้น…เย่เย่น้อยพวกเราไปกันเถอะ~”เย่ฮวาชำเลืองมองมู่จื่อหานที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอยักไหล่“ไปเถอะ ตอนนี้นายก็ไม่ได้มีอะไรต้องทำอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”“งั้นหานหานน้อยก็ไปด้วยกันสิ~”พี่หน่ายเดินเข้ามาดึงมือมู่จื่อหานและพูดด้วยความรัก“ภารกิจครั้งนี้ถ้ามีเธออยู่ด้วยต้องง่ายขึ้นแน่นอน”เยว่เอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำหน้ามุ่ย “แล้วฉันไม่เก่งเหรอ? เมื่อก่อนตอนฉันอยู่ที่เมืองชิงสุ่ยไม่ว่าจะได้รับการร้องขออะไร ฉันก็ไปช่วยเหลือตลอดไม่เคยปฏิเสธ ”เย่ฮวากลอกตาใส่เยว่เอ๋อร์ “พอเถอะ ตอนนั้นมีพวกโอตาคุถูกเธอเรียกมาตั้งเยอะแยะ เธอคิดว่านั่นเป็นผลงานของเธอจริงๆ เหรอ?”เยว่เอ๋อร์สะดุ้งเฮือก “เย่ฮวา นายอย่าทำให้ฉันตกใจสิฉันกลัวนะ~”“กลัวกับผีเถอะ บอกให้เถี่ยตาวเหมิงไปคุ้มครองเธอสิ~”เยว่เอ๋อร์ส่ายหน้า “ไม่เอาอ่ะ ฉันกลัวเถี่ยตาวเหมิงปากบอกว่าจะปกป้องสาวๆ หานเยว่เหมิง แต่แท้จริงแล้วคิดจะแย่งสาวๆ ในกิลด์ โดยใช้ข้ออ้างว่าออกมาปกป้อง~”เย่ฮวาชะงัก “ทุจริตกันแบบนี้เลยเหรอ? วันมะรืนฉันจะไปเรียนรู้…เอ้ย! ไปสั่งสอนพวกเขาสักหน่อย!”ระหว่างที่พูดเย่ฮวาก็ชกหมัดเข้ากับฝ่ามือด้วยความโกรธเคืองต่อความไม่เป็นธรรม มู่จื่อหานหัวเราะพรืด เธอหันไปพูดกับพี่หน่ายว่า “เอาล่ะๆ ฉันไปกับเธอด้วยก็ได้ ยิ่งพวกเธอคุยกันก็ยิ่งไร้สาระไปกันใหญ่แล้ว”เยว่เอ๋อร์และพี่หน่าย “แ
