หลินอันทั้งสามคนล้อมวงกันเป็นวงเล็กๆ ดูเหมือนจะกำลังเหม่อลอย แต่ในความเป็นจริงแล้วกำลังพูดคุยกันในช่องสื่อสารของหน่วย
“พี่หลิน? พี่จะบอกว่าพวกเราจะไปได้เดี๋ยวนี้เลยเหรอครับ!?”
“พี่จะให้ผมเอาเด็กมาขู่ให้ป้าโจวออกไปตายเหรอครับ!?”
หลินอันพยักหน้า ไม่ได้ตอบกลับในทันที เพียงแต่มองไปยังเกาเทียน:
“เกาเทียน เดี๋ยวรอให้มีคนออกไปแล้ว นายลองใช้สัญชาตญาณนักล่าล็อกเป้าตุ๊กตาดู ว่าจะได้ผลไหม”
เกาเทียนพยักหน้าอย่างลังเล แต่ฝั่งจางเถี่ยกลับค่อนข้างร้อนรน
“พี่หลิน พวกเราทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้นะครับ!”
“พี่บอกให้จับสองผัวเมียนั่นโยนออกไป ผมยังพอรับได้ อย่างไรเสียเขาทั้งสองก็เป็นผู้ปลุกพลัง แถมยังอาจจะโกหกอีกด้วย”
“แต่จับเด็กมาขู่คน…”
หลินอันเหลือบมองจางเถี่ย หมีโง่ตัวนี้ดีทุกอย่าง ยกเว้นแต่เรื่องที่ยึดติดกับผู้อ่อนแออย่างผิดปกติ
“ผมไม่ได้บอกว่าต้องใช้กำลังเสมอไป บางทีเธออาจจะยอมออกไปเอง…”
“และ พวกเราจะรอให้ตุ๊กตาเดินไปเองจริงๆ ไม่ได้เด็ดขาด เวลาของเรามีจำกัด ในยามจำเป็นก็ต้องใช้วิธีการที่จำเป็น”
“อีกอย่าง..”
หลินอันมองไปยังประตูเหล็ก ในสัมผัสของเขานั้นแรงกระแทกของตุ๊กตานับวันยิ่งรุนแรงขึ้น
ในความทรงจำชาต
