แสงอาทิตย์กลางท้องนภาไม่ได้ร้อนแสบผิวอีกต่อไปเมฆแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงจางๆ เพื่อต้อนรับยามรัตติกาลที่กำลังจะมาเยือน รถแลมโบกินีสีขาวแล่นบนถนนอย่างรวดเร็วจนเกิดเป็นเงาหนึ่งสายที่เหลือทิ้งไว้เย่ฮวาจับพวงมาลัยขณะสายตาจ้องมองไปด้านหน้าเขาพูดพร้อมทอดถอนใจเบาๆ “ได้ออกมาพักผ่อนแท้ๆแต่ลินดากลับไม่ยอมออกมาเที่ยวกับพวกเราซะงั้น”มู่จื่อหานที่นั่งอยู่เบาะหลังยิ้ม “ปกติลินดาต้องดูแลเรื่องอาหารการกินให้พวกเราตลอด ไหนจะทำงานบ้านคนเดียวทั้งหลังอีก พวกเราออกมาแบบนี้เธอก็จะได้มีเวลาพักผ่อนไง”“อื้อๆ~”เยว่เอ๋อร์พยักหน้าเบาๆ “อันที่จริงพี่ลินดาก็คงจะเหนื่อยมาก ในเมื่อเธอไม่มาก็ปล่อยให้เธอได้พักผ่อนเถอะ”เย่ฮวายักไหล่เบาๆ และไม่ได้พูดอะไรนอกจากนั้นอีกเนื่องจากตอนนี้ยังไม่ใช่ถึงช่วงกลางดึก แม้ว่าหลังจากเข้ามาในเมืองรถจะค่อนข้างติด แต่พวกเขาก็ยังไปถึงตรงเวลาพนักงานรักษาความปลอดภัยเดินนำไปยังที่จอดรถหลังจากรถจอดสนิทสองสาวจึงเปิดประตูรถและเดินลงมาพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่ด้านข้าง อ้าปากค้างขณะมองสองสาวด้วยความตกตะลึงวันนี้สองสาวสวมใส่ด้วยกางเกงยีนส์ขาสั้นและเสื้อยืดสีขาว เรียวขายาวขาวผุดผ่องและส่วนเว้าโค้งบนเรือนร่างของเธองดงามจนทำให้ผู้ที่พบเห็นตกอยู่ในภวังค์ ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆ ความงมของพวกเธอทำให้ผู้คนต่างพากันใจเต้นแรงเย่ฮวาเดินลงมาจากรถ เยว่เอ๋อร์หันมายิ้มให้เขา “พี่เย่ฮวา พวกเรารีบไ
