ยชน์อย่างมาก!เมื่อลองคำนวณเวลา คาดว่าเขาคงไม่สามารถจัดการกับเสาหินทั้งสามได้ พวกเขามีกันแค่สองคนจึงทำให้ความเร็วมีอยู่อย่างจำกัด ดูเหมือนว่าเสาหินต้นอื่นๆ คงต้องกลับมาทำต่อช่วงค่าแล้วล่ะ……เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีก็ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้วตอนที่หินวิญญาณแห่งพงไพรส่งพลังงานเข้าด้านในเสาหิน เสาหินก็ประกายแสงสีเขียวสว่างจ้าออกมา เขาหรี่ตาลงและมองฉากที่อยู่ตรงหน้า รอให้เสาหินปิดม่านแสงอย่างเงียบๆ“ครืน…”วินาทีที่แสงสว่างมลายหายไป พื้นที่อยู่ใต้เท้าของพวกเขาพลันเกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ยังไม่ทันได้มีเวลาได้ครุ่นคิดว่าเกิดอะไรขึ้น เสียง “แกร่ก” ดังขึ้นตามมาติดๆ ด้วยพื้นที่เกิดเป็นรอยแยกขนาดใหญ่หนึ่งเส้น ราวกับเป็นหุบเขาลึกอย่างไรอย่างนั้นเย่ฮวาขมวดคิ้ว เขาเพิ่งจะเข้าใจว่าหินวิญญาณแห่งพงไพรไม่ได้ช่วยปิดม่านแสงของเสาหิน แต่เป็นการอัญเชิญพลังบางอย่างต่างหากล่ะ และเป็นพลังที่ออกมาเพื่อขัดขวางพวกเขา มีความเป็นไปได้สูงว่ารูปปั้นหินจะถูกฝังอยู่ใต้ดิน!เย่ฮวาและมู่จื่อหานรีบถอยหลังออกไปหลายก้าว ตอนที่พื้นดินข้างเสาหินเริ่มเกิดรอยแยก ดินอ่อนนุ่มบนพื้นก็ถล่มลงด้านล่างที่มีเพียงความมืดมิด ในเวลานี้เอง แขนขนาดใหญ่ข้างหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาจากรอยแยก“ตูม!”พื้นดินโดยรอบเกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง แขนขนาดใหญ่จับพื้นดินไว้ ตามมาติดๆ ด้วยหัวของเสาหินที่ค่อยๆ โผล่ขึ้นมา พร้อมกับเผยให้เห็นใบหน้าที
