“ชิ้ง”เย่ฮวาถอยหลังออกมาหลายก้าว เขาขมวดคิ้วก้มมองแขนของตัวเองที่มีบาดแผลหลายเส้น นอกจากนี้แขนเสื้อยังขาดวิ่นจนหมดสภาพกรงเล็บที่แหลมคมของสูอิ่นมีพิษเจือปนอยู่ แม้ว่าแสงศักดิ์สิทธิ์ของเขาจะช่วยชำระล้างพิษเหล่านี้ แต่เย่ฮวากลับรู้สึกได้ถึงพิษที่ไหลซึมเข้าสู่ร่างกายของเขาอันที่จริงพิษที่อยู่บนกรงเล็บไม่มีทางที่จะซึมเข้าผิวหนังของเขาได้ ดูเหมือนว่าสูอิ่นคงใช้วิธีอะไรบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้การต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งระดับปฐพีขั้นปลายในตอนนี้ทำให้เขาเปลืองพลังค่อนข้างมาก แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ใช้อาวุธเหมือนเช่นเคย แม้แต่เกราะเหล็กก็ถูกเปลี่ยนเป็นฮั่นฝูที่ซื้อมาจากร้านขายเสื้อผ้าในเมืองลั่วเซียว สิ่งนี้ช่วยอำพรางไม่ให้คนอื่นรู้ว่าเขาคือนักดาบที่มีเกราะรบปกคลุมทั่วร่างกายหลังจากเขานำโอสถลั่วซินออกมา ปฏิกิริยาของคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนไป ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขารวมถึงอาวุธของพวกเขาจึงทำให้เย่ฮวาเดาได้ไม่ยากว่าเมืองสวรรค์ลึกลับแห่งนี้ไม่เพียงแต่จะอ่อนแอ แม้แต่สมบัติอย่างอาวุธก็มีแทบจะนับจำนวนได้กรงเล็บของสูอิ่น พัดพับของหูอี้หลิง ดาบกระดูกของเสอลี่หานและอื่นๆ อาวุธของพวกเขาน่าจะสูงสุดอยู่ที่ระดับสวรรค์ ไอเท็มดาบเปลวเพลิงสงครามระดับเทพเซียนของเย่ฮวาคงจะกลายเป็นอาวุธเทพสำหรับที่นี่อย่างแน่นอน ถ้าหากเขาเปิดเผยอาวุธออกมาให้คนเหล่านี้ได้เห็น ชีวิตการเป็นลูกเขยตระกูลมาวของเขาคงไม่สงบสุขแน่เย่ฮวาและสูอิ่นส
