เย่ฮวาตระกูลมาวขึ้นมาสิ ต่อให้ฉันไม่พักก็เอาชนะนายได้อยู่แล้ว”เย่ฮวาจิบช้าร้อนด้วยท่าทางไม่รีบร้อน เขายิ้มให้อีกฝ่าย “เห็นนายสู้มาครึ่งค่อนวันแล้ว คงจะอ่อนเพลียมากแน่ๆ ฉันว่าอย่าฝืนเลย ฉันไม่อยากได้ยินนายมาโทษว่าฉันรังแกนาย”คนของตระกูลเสอหัวเราะร่า เสอลี่หยางพูดด้วยใบหน้าเหยียดหยาม “คงไม่ใช่ว่ากลัวหรอกนะ หากคนของตระกูลมาวไม่มีความกล้า เหตุใดถึงได้บากหน้ามาถึงลานประลองแห่งนี้?”เย่ฮวาไม่ได้รู้สึกโกรธ เขาพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ “รอฉันดื่มชาถ้วยนี้หมดก่อน ไม่งั้นฉันก็ไม่ขึ้น”พูดจบเขาก็จิบชาร้อนต่อไป ระหว่างนั้นก็เอื้อมมือออกไปหยิบขนมใส่เข้าปากอย่างใจเย็น ผู้เฒ่ารีบเดินมาด้านหน้าและพูด “ยังไม่ถึงเวลาประลอง เจ้ากลับไปพักสักหน่อยเถอะ มันดีต่อตัวเจ้าเอง”เสอลี่หานเปล่งเสียงหึออกมาจากลำคอ เขาสะบัดชายเสื้อและขึ้นไปนั่งบนแท่นเพื่อรอเวลา เยว่เหยายกถ้วยชาขึ้นมา เธอกะพริบตาปริบๆ ขณะถาม “พี่เขย อยากดื่มอีกแก้วหรือไม่เจ้าคะ?”เย่ฮวายิ้ม “ไม่เอาแล้ว ไม่งั้นฉันคงปวดฉี่แย่เลย”“อี๋~”……หลังจากนั่งพักไปเกือบสิบนาที สกิลเร่งมิติเวลาก็สิ้นสุดการคูลดาวน์เป็นที่เรียบร้อย เขาจิบชาที่อยู่ก้นแก้วอึกสุดท้าย จากนั้นก็เดินขึ้นลานประลองอย่างไม่รอช้าเสอลี่เฟิงกระโดดลงมาจากแท่นสูงด้านบน เขาพูดกับเย่ฮวาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รับรู้คนที่ต้อยต่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องใช้ชีวิตอย่างต้อยต่าต่อไป”เย่ฮวาพยักหน้า “
