อเท็มระดับโบราณกาล เขาจึงไม่ได้สนใจของเหล่านั้นท่านโห่วลอยมาหยุดตรงหน้าเขาพลันกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้ามองเจ้าไม่ผิดจริงๆ ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับผู้แข็งแกร่งระดับดวงดาราแล้วล่ะ”“แข็งแกร่งกับผีน่ะสิ! ฉันต้องใช้สกิลทั้งหมดที่มีเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง เกือบจะตายอยู่ที่นี่แล้ว!” เย่ฮวาโกรธจนอยากจะยกเท้าขึ้นมาฟรีคิกท่านโห่วให้รู้แล้วรู้รอด โทษฐานที่มาหลอกเขาท่านโห่วยักไหล่ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องมีวิธีจัดการกับมังกรสะท้านฟ้าแปดปีกตัวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่ปล่อยให้เจ้าเผชิญหน้าเพียงลำพังหรอก ข้าทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าแล้ว ถ้าเช่นนั้นข้าไปก่อนล่ะ”เย่ฮวากลอกตาใส่ท่านโห่ว “จะไปไหนก็ไป!”ท่านโห่วกระตุกมุมปากน้อยๆ “ไม่ไปกับข้าเรอะ?อยากจะออกจากแดนปีศาจต้องใช้ความสามารถในการวาร์ปแบบพิเศษนะ”เย่ฮวากลอกตาใส่อีกครั้ง “ช่างมันเถอะ ถ้าอยากจะออกไปจากที่นี่ก็แค่วาร์ปไปที่แดนสวรรค์ก็สิ้นเรื่อง”ท่านโห่วนิ่งขรึมอยู่หลายวินาที “งั้นก็ได้!”พูดจบ ท่านโห่วหมุนตัวโบกฝ่ามือวูบหนึ่ง ประตูวาร์ปปรากฎขึ้นตรงหน้า เขาเดินเข้าไปในประตูวาร์ป เพียงหนึ่งวินาทีให้หลัง ประตูก็ถูกปิดลง บัดนี้ท่ามกลางทะเลอันกว้างใหญ่เหลือเขาเพียงคนเดียวแล้วเย่ฮวาต้องมองฉลามยักษ์เขี้ยวคมที่แหวกว่ายอยู่กลางทะเล พวกมันกลับเข้าสู่สถานการณ์ปกติอีกครั้ง หมู่เกาะรูปวงแหวนที่ได้รับความเสียหายยังคงอยู่ มีมากกว่าครึ่งที่จมดิ่งลงส
